個人檔案[ :+: 나의 정님♡ :+: ]- ★한류...相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
[ :+: 나의 정님♡ :+: ]- ★한류스타..LHJIn TIGLET_MONKEN Heaven.. 3月3日 ขอลาออกปิดสเปซถาวรเจ้าค่า....
เหนื่อยยยยยยย
เอาไว้ว่าง(ซึ่งก็คงไม่มี)
อาจจะมาใหม่...
พบกันใหม่เมื่อชาติต้องการ 5月26日 What a LIFE !! ,, RAIN MAN ..ในที่สุดก็ได้กลับมาอัพเปซเน่าๆอีกทีนึง
รู้สึกไม่ดีถ้าไม่มีเอนทรีของเดือนพ.ค.เลย
เรื่องมันเยอะเกิน.....เปิดเทอมและนะ เปิดตั้งแต่ 16 และแต่เพิ่งมาอัพซะ 26 (พอๆกะที่เพิ่งรู้ว่าพี่นิชชี่มาตั้งแต่วันที่ 14 แล้วนั่นแหละ -*-)
เอาเรื่องวันนี้ดีกว่าว่ะ
ไม่เอา .. เอาเรื่องอื่นก่อน (อะไรวะเนี่ย - -)
เปิดเทอมใหม่.. มอ 5 / 332 ตึก 60 ปี
อยู่คนละห้องกับคุณแจอีและชเวคังชอนซา
แต่ได้อยู่ห้องเดียวกับคิมฮานา...นั่งข้างกันอีก หน้าสุดเลย
นิสัยใหม่เกิดขึ้น 2 นิสัยตั้งแต่เปิดเทอม (ตื่นเช้าขึ้นนี่ไม่เกี่ยว อันนั้นเป็นเอง)
1.บ้า self cam. ตามยัยฮานา ถ่ายมันทั้งวัน -*-
2.ทำธุระกับตูเอทีเอ็มวันละหลายๆรอบ วันไหนไม่เห็นจิฮีไปกดเงิน..วันนั้นแปลก - -
เออ...ก็แก่ขึ้นนะ (กุยอมรับ) แต่ก็รู้สึกดีที่อย่างน้อยสิ่งที่รอคอยและหวังเอาไว้มันก็มาถึง..
ได้น้องรหัสและ ได้มาสองหน่อ -*-
หน่อนึงเป็นชาย (ที่จะบังคับให้เป็นเซเมะ .. ล้อเล่น 55+) อีกหน่อนึงเป็นหญิง (ที่สามารถเม้าท์เรื่องผช.และเกาหลีได้ 55+)
ไม่น่าเหนื่อยใจเลย เป็นเด็กดีทั้งคู่ ....เท่านี้ป้าก็เต็มใจรับเลี้ยงดูปูเสื่อละ
คือเอาความเป็นจริงเลยนะ ตั้งแต่เดมาไม่เคยมีน้องเลยไง เคยแต่เป็นน้อง เลยไม่รู้ว่าเวลาพี่ดูแลน้องมันควรทำอะไรบ้าง
เราก็ไม่รู้ว่าอันไหนตึงไป อันไหนหย่อนไป...แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและท้าทายมากมาย -*-
ก็...ทำเต็มที่และแหละ ถึงขั้นกินแกลบและไม่มีเงินไปตามผู้ชายเลย - -*
เรื่องวันนี้มั่ง -*-
ไปเจอฮานากะอิปูที่สยามก่อน ไปหาซื้อหนังสือ CU TEP มาทำ ไหนๆก็เสียตังค์สอบไปและก็ให้มันคุ้มค่าหน่อยละกัน เสร็จก็ไปพารากอน ได้ข่าวว่าจะมี event ที่เกี่ยวกับงานบอลกลางเดือนหน้าหนิ ... แต่ปรากฏไปแล้วไม่มีไรเลย มีแต่อะไรไม่รู้ เรนเต็มไปหมด (ไม่ได้สนใจ) ใกล้เที่ยงแล้วเลยรีบไปสีลม...มีสอบบทสุดท้ายก่อนผันตะเองไปเรียนเลเวลถัดไป
ไปถึง WS เที่ยงเป๊ะ ... เงียบเชียบมากมาย ได้ข้อสรุปว่าคลาสเริ่มไปแล้ว โฮกก อยากร้องไห้ ไม่เคยมาสอบสายแม้แต่ครั้งเดียว พอไปถึงอาจารย์เลยทำหน้าเหยียดๆนิดหน่อย .... เครียดจริงๆนะเว่ย นอกจากไปสายแล้วยังไม่เคยเจอจารย์ไรเหมือนตาคนนี้มาก่อนเลย -*- ดุและเฮี้ยบชิบ....อิจิฮีตอบผิดตอบถูกแทบอ้วกไปเลย
ฝอยในนั้นจนบ่ายสามเลยออกมาไปหาฮานากับอิปูที่เซ็นเวิล ก่อนหน้านั้นได้รับรายงานว่าLJK เริ่มไปถ่ายซีรี่ส์แล้วตอนเช้าที่ร.ร.เทพศิรินทร์ (ห.ล.ทำไมไม่มาถ่ายที่เตรียมมั่งวะ) สรุปเลยอด เสียดายชองคยองโฮจริงๆ (ตามข่าว LJK แต่จะตามพี่คยองโฮ...ยังไงก็ไปด้วยกันอยู่แล้ว -*-)
พอเดินจากเซ็นเวิลมาพารากอนเห็นไรวะคนมุงเต็มเลย มีที่กั้นอีก อินี่ออกแนวบ้านนอกมากๆเลยไปถามเค้า ปรากฏว่ามีป้ายทนโท่ว่า RAIN FEVER โฮกกก เกิดอะไรขึ้น พี่ที่ยืนข้างๆบอกว่าเรนมาแล้ว ตั้งแต่เมื่อวาน ตอนนั้นอยากจะหัวเราะมากเลยว่ะ นี่ตูไปอยู่ไหนมา ทำไมไม่ได้ข่าวอะไรกับเค้าเลย มัวแต่ตาม LJK เพลิน สรุปเลยไปยืนดูด้วย ไม่ได้คิดไรกับคุณชองจีฮุนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่อยากเจอนิชคุณ หรเวชคุณ มาเดินแถวนี้แค่นั้นเอง -*- รอไปซักพักฮานากลับ...รอไปอีกเยอพี่ประยูคอนยองเดินมา โฮกกก ประหนึ่งเจอญาติที่ไม่ได้พบกันมานานแสนนาน (รู้สึกว่าเพิ่งทักกันไปเมื่อตอนไปตามแบทนะ -*-) เลยตะโกนเรียกเฮียไป แถวนั้นมีอินี่เสร่อคนเดียว "พี่ยูๆๆ" จนเฮียเข้าลิฟท์ไปแล้วถึงหันมาเจอ มือกรุไปอัตโนมัติง่ะ..พี่แกเลยได้ยิ้มและก็บ๊ายบายให้ 55+
อืม...และคุณนิชชี่ในที่สุดก็มาปรากฏตัวให้เห็น .. ไม่เจอกันสองเดือน...เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย 555+ น่ารักยังไงก็ยังเป็นแบบนั้น แต่รู้สึกจะไปทำสีผมใหม่รึเปล่า ?? ที่เกาหลีเค้าเลี้ยงดีขนาดนั้นเลยหรอนี่
รอไปสักพักชเวคังชอนซากลับ...เหลือจิฮีคนเดียว ก็ได้วะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อยากเห็นเม็ดฝนเม็ดนี้เป็นๆซักครั้ง....555+ และก็ได้เห็นจริงๆ ปรากฏตัวมาแล้ว มือมันลืมหน้าที่ไปเลย หยิบกล้องมาถ่ายไม่ทัน - -
สูทเทา ร่างสูงโปร่ง ผมยาวเกือบประบ่า ตาสระอิ ยิ้มพิมพ์ใจพร้อมกับยกมือไหว้
พอและ ... จบ... สรุปกรุเพ้อนั่นเอง
แค่นั้นก็เอาวะ ถือว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่ดีที่สุดละกัน ไม่คิดว่าจะมาเจออ่ะนะ - -*
---------------------------------
Congratulations,My Beloved...
MTV VMAJ 2007
ยินดีด้วยน้า ^^
ไม่รู้จะดีใจออกมาเป็นภาษาอะไร อารมณ์ปลาบปลื้ม 55+
ขออภัยจริงๆที่ไม่สามารถเข้าไปช่วยโหวตได้
สุดความสามารถในการสมัครสมาชิกเพื่อไปโหวตจริงๆนะ
แต่แค่นี้ก็ดีใจที่สุดและ อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ยังคงรัก และมั่นคงอยู่
ถึงแม้ว่าหลังจากเวลาและอะไรๆได้ผ่านไปจะเจอคนจำนวนไม่น้อยเลยที่ล้มเลิก
การเดินทางอันน่าจดจำไปพร้อมกับพวกคุณนี้..
พวกเค้าหยุดแวะกลางทาง หรืออาจจะแยกไปสู่ถนนสายอื่นๆ
เพื่อตามหาอะไรบางอย่างไม่สิ้นสุด..
แต่เราสัญญาว่าจะเดินเคียงข้างคุณบนถนนสายนี้ไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง
แม้ว่าไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดยังไง..
อย่าเพิ่งล้มเลิกนะ..
ไม่มีใครโกรธคุณหรอก...
แค่ไม่ลืมพวกเราก็พอ...
นานเท่าไหร่ก็รอได้...
จะครบรอบหนึ่งปีที่เราได้เจอกันแล้ว ...
ตื่นเต้นจัง...เหมือนกับว่าทุกอย่างในปีที่แล้วมันวนกลับมาให้นึกถึงอยู่
อย่าลืมว่ายังรออยู่นะ..
ไม่มีวันลืมรอยยิ้มที่มุมปากที่แอบส่งให้วันนั้นได้หรอก ^__^
ตาอ้วน...
Whatever they say, I don't care..
I just knew how much I love you..
อย่าหักโหมมากนะ..อย่าลืมว่าอ้วนทำไมจะไม่หล่อ..
เราไม่ต้องการจะเปลี่ยนสรรพนามจากตาอ้วนไปเป็นอย่างอื่นหรอก ไม่ต้องการเลย..
อยากจะเรียกอย่างนี้ต่อไป อยากเห็นคนอ้วนเดินเพ่นพ่านๆกับไขมันย้อยๆอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
ไม่ต้องกลัวนะ ผอมใช่ว่าจะดี -*-
ตัดผมใหม่...หน้าดูเปลี่ยนไปเยอะหลังจากการขายวิญญาณให้คนซ้ายสุด - -
แป๊ะไปป่ะ 55+ ตานี่ดูเล็กกว่าเม็ดก๋วยจี๊อีก (ล้อเล่น)
บอกแล้วว่าถึงยังไงก็รัก
ต่อให้ใครไม่รัก...ต่อให้ใครไม่สน..
รู้สึกรักตาอ้วนมากขึ้นไปอีกหง่ะ T^T จะเป็นยังไงเราก็รับได้..
 พอและ... เหนื่อย T^T
4月4日 Happy Birthday To My Omma & Hallyu Star,Lee Hyuk Jae ^^ก่อนอื่นเหนือสิ่งอื่นใดในโลกหล้า
สุขสันต์วันเกิดค่ะออมม่า
รักออมม่าที่สุด
ขอให้ออมม่ามีความสุขมากๆ
ร่ำรวย สวยวันสวยคืน
สุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์
คิดสิ่งใดขอให้สมปรารถนา
และขอให้ออมม่าไม่ต้องเหนื่อยอย่างนี้อีก
ให้ออมม่าได้อยู่อย่างสุขสบายกว่านี้
ออมม่าอยู่คนเดียว
นู๋คิดถึงมากๆ
อยากไปอยู่ด้วย
อยากสร้างเสียงต่างๆให้ดังขึ้นๆ
ไม่เงียบเหงาอย่างนี้..
รู้ว่าคงไม่มีทางและเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
ในเมื่อชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป
ยังไงก็แล้วแต่
รักออมม่ามากๆ
รักมากที่สุด , The One in The World
ออมม่าคะ...ข่าวดีค่ะ 555+
ออมม่าเกิดวันเดียวเดือนเดียวกับผู้ชายคนหนึ่ง
ลักษณะเหมือนไก่ -*-
เค้าคืออึนฮยอกที่ออมม่าชอบเรียกนั่นเอง..
ขอบคุณที่ออมม่ายอมรับผู้ชายคนนี้ได้ค่ะ 555+
-----------------------------------------
My Sassy Chicken..♡
 세상에서 가장 아름답고 빛나는 당신.. 이 세상에 태어나주셔서 감사합니다
happy birthday to you ~
แต่มันก็เป็นความตั้งใจหนึ่งที่หวังเอาไว้
อวยพรจบแล้ว
ยังไงขอให้เป็น Hallyu Star - Lee Hyuk Jae ต่อไปนะ
รักนะตาบ้า 55+ ------------------------------------------------- 3月31日 The Way I am..ขอบคุณป๋าลำดับที่สองมากๆที่แนะแนวทางกระจ่างให้ตาสว่างยิ่งขึ้น.. "ออกไปแรดสักพัก แล้วมันจะดีขึ้นเอง" ขอบคุณป๋าจริงๆเลยค่ะ ทำแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะ ทั้งที่จริงยังไม่เคลียร์เท่าไหร่นะว่าตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไง แต่พอได้หาไรทำแล้วก็รู้สึกดีขึ้นจริงๆ ต่อให้จะเป็นเรื่องอะไรก็ช่างมันเถอะ... วิธีคลายเครียดที่ป๋าบอกคือให้ไปแรดใช่ป่ะ และเราก็ไปจริงๆ เมื่อวานเจ้ชวนไปดูพี่นิชชิน .. (เรียกนิชคุณดีกว่า -*-)เดินแฟชั่น เราก็ตกลงทันทีเพราะไม่รู้จะทำอะไร อยากหนีชีวิตแบบนี้ไปให้พ้นจริงๆ เย็นๆเลยไปเจอกับพี่ซีนและก็พี่ตือที่สยาม แล้วค่อยไปเซ็นเวิร์ลพร้อมกัน โทรศัพท์หาแจจุง (เม็มไว้ในเครื่องแบบนี้อ่ะ - -) มันบอกว่าตามอุคอยู่ ไม่ว่าง (กำ -*- แจตามอุค แปร่งๆว่ะ) แต่ได้ข้อมูลมานิดหน่อยว่าต้องหาบัตรเข้างานให้ได้ ถึงจะได้เจอกับนิชคุณ โดยเราต้องหาคุณ"ชาย"ให้เจอและอ้อนนั่นเอง - - งานใกล้เริ่มและ ยังไม่มีบัตรเลย มายืนเขินกันอยู่หน้าประตูนานพอสมควร บังเอิญเจอกับโดม(ที่แม่เรารู้จักกัน) แก้วตา และก็ วาว ใช่ป่ะ (ฮะๆๆ อุ้ยจำชื่อได้หมดเลยยย) และแล้วคุณชายสุดหล่อก็ปล่อยให้คนธรรมดาๆอย่างเราเข้าไปจนได้ งานนี้เจอแต่คนรู้จักทั้งนั้น - - คุณชายคะ คุณชายผู้น่ารัก และใจดี งานหน้าไปไหนบอกกันนะ เดี๋ยวอุ้ยไปกรี๊ดให้ -*- เข้ามาปรากฎว่ายืนกับพี่ซีน เพราะเจ้และพี่ตือได้บัตรนั่งอีกฟาก ไม่เป็นไร.. ถือซะว่ามินยืนกะฮยอกละกัน กร๊ากๆๆ รอนานพอสมควร เมื่อไหร่งานมันจะเริ่มวะ แล้วเรื่องบังเอิญก็เกิดขึ้น กะจะมาดูนิชคุณ แต่ได้อีดงอุคแถมมาด้วย เดินเข้ามาปานเจ้าชาย เสียดายจริงๆงานนี้ แบกกล้องไปเพื่อ? ถ่ายคุณชายกับอุคไปได้คนละรูปแบตก็ดับสูญ - - แล้วนิชคุณล่ะ?? นั่นนะจุดประสงค์หลักเชียว เอาวะ เดี๋ยวตามไปเก็บรูปที่อื่นก็ได้ ดูด้วยตาเปล่าคงไม่ต่างกันเท่าไหร่ สักพักอุคก็มาหยุดที่.. ที่.. ที่ข้างหน้าเรา !! เอิ้กๆ หน้าเรานับไปอีกสามคนอ่ะ 55+ แต่ตำแหน่งตรงกันเลย อะไรกันวะเนี่ย ได้อิอุคมาเต็มๆ หุ่นมันดีอ่ะยอมรับ แล้วแสงแฟลชก็ส่องประกายอย่างไม่หยุดยั้ง ยืนปลงกับพี่ซีนแล้วว่าถ้าแม็กกาซีนไหนลงข่าวอุค เราสองคนคงเป็นแบ็คกราวน์ให้มานแหงๆ เพราะติดมันทุกกล้อง -*- อุคนั่งปุ๊บ งานเริ่มปั๊บ ดูผ่านๆไปอย่างไม่อะไรเลย เพราะตั้งใจมาดูพี่คุณ - -* แค่รูว่าแพนเค้ก ริต้า สวยที่สุดก็พอแล้ว พอนิชคุณออกมาเสียงกรี๊ดมันก็ดังพอๆกะของอุค 55+ สะใจ แต่พี่แกเดินแบบ หรือเดินเล่นชิลๆไม่รู้นะ โปรยยิ้มยกไม้ยกมือหยอกคนดูอีก - - มาอารมณ์ไหนวะนั่น พอเดินครบหมดอุคก็ลุกกลับทันที คนลุกออกตามจนหมด !! ในพริบตา .. อะไรวะ ก่อนงานเริ่มทำไมมันอืดอาดมากแต่พองานเลิกสลายโต๋กันแนบ - - (ขอมีคำว่าโต๋ซักนิด) เรายังไม่กลับ หึหึ เรารอพี่คุณคนเดียว เอิ้กๆ ระหว่างรอเจอมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อสีเขียวคาดว่าส่วนสูงน่าจะมาณพิชยาภานี่แหละ มีคนวิ่งไปถ่ายรูปกันเต็ม แต่แม้ว 5 คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆมองด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่ามันเป็นใคร จนปัจจุบันนี้ก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันเป็นใคร?? แค่รู้ว่าหล่อและดังก็ไปขอถ่ายมั่ง งานนี้เจ้ พี่ซีน พี่ตือถ่ายด้วย แต่อุ้ยไม่เอา ไปยืนเดี๋ยวกลายเป็นเพื่อนกัน -*- แล้วพี่นิชคุณก็ออกมาให้สัมภาษร์อีกครั้ง พวกเราเลยไปดู ได้มาระยะใกล้และชัดมาก โฮ โฮ โฮ โฮ (เรียกตาอ้วนทำไมเนี่ย??) อุ้ยขอเกาะพี่ตือง่ะ ส่องในกล้องพี่ตือได้อารมณ์กว่า แอบคันปากอยากแหวพี่แกซักครั้งจริงๆ อยู่ต่อหน้ากล้องพี่คุณวิ้งมาก ที่สำคัญ ปั้นหน้าสุดๆไปเลย ละลาย น่ารักโฮ กกกก และเจ้ก้อวิ่งไปขอลายเซ็นมา เพ้อไปใหญ่ พี่คุณกลับเข้าไปข้างหลังเราก็ออก เวลาหมดแล้ว พี่คุณกลับแล้ว ขอแวะถ่ายรูปกันหน่อย เราไม่เกี่ยว เรามันเด็กหลังกล้อง เมื่อวานไม่พร้อมจะถ่ายรูปกะใคร หน้ายังชาอยู่ ชาที่ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเราทำผิดอะไร ถึงต้องมีตราบาปติดตัวมา.. คราวนี้จะเฉยๆนะปล่อยให้โชคชะตากลั่นแกล้งหรือกำหนดกันต่อไป อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด จบ กลับบ้านนอนดีกว่า เหนื่อย .... และคุ้ม **ป๋าลำดับที่สองคะ...ขอบคุณจากใจ ขอบคุณที่ทำให้ลูกไม่ต้องหมกมุ่นไปมากกว่านี้ ***คุณชาย..มนุษย์ผู้ใจดี ติดดิน เข้าได้ทั้งไฮโซและไม่ไฮโซ... นับถือแอนด์ชื่นชม 3月26日 보고싶어요 이야기 : ตามรอย Super JuniorHello again, how long did I stop English writing? For now I feel quite bored my challenging life. I knew that maybe I want to stop these. I want to stop many things which almost made me get crazy. Every Monday I must see many people walk in their yellow rule, perhaps they don't like. Their faces are so strained and hasteful.
Today I have breathed and received much smoke. I was quite angry but I didn't know what to do? I was still walking, in the middle of the capital. I want to stop the days and leave these society.
I've just back from Chonburi. I can say that most of my feeling are still there. I met the clear breath, pure emotions and friendly people. Certainly.I was so delighted. If I'm finding the answer where my feelings are, I may tell myself that they are at The Tide Resort. haha I will talk about it later.
Before my Today's blog will be too long,I have messages to people I love.
Appa : I've just sat in the no.16 bus,I saw a father with his child on the back. He was sleeping happily while his father carried many things also him. I thought of you,appa. I thought of the days in the past. I still remember that I was on your back and slept while you were walking and sang for me on the way home. You carried my schoolbag and me. ah~ I think I should stop it now before my tear will fall out and greet the world. T^T Anyway, I miss you. Chongmal bogoshippoyo,appa. Hope your ways to Ubol will be fine,hope you enjoy your works ^__^
Omma : First of all, I miss you. Though I've just left you yesterday,I wanna see you again. I'm sorry for many bad things that I made you know. I don't want you to be strained,really. I will try to solve them by myself,anyway. I love you,also miss your macarabi ^__^ Ah ~ almost forget it. Today I met a blindman,sitting on the footpath and blew some instrument that I'm not sure what it was. He played the song Wimandin,and I first thought of you. I knew that this song is your favorite. That sound almost made me cry hehe. I then gave him some coins and left. Omma, bogoshippo....
Onnie : I don't khow what to say to you. I just want you getting up and stop all of your day-dreams now !! Watch the clock ! I don't wanna see a Zombie walks to the bathroom. Please, get out of bed right now !!! T___T
Cat : I just wanna tell u one thing. I try to do my best to be your best friend. Plese know that all of my thoughts and statements were from my heart. I love you.
1 : I'm so sorry for not calling you yesterday. When I was back from Chonburi,I still sat for a while and then fell asleep. If I don't forget, I will call you. Hope your PC get well soon na. ^^
Pung : How is your trip? Did you meet your Choikang Changmin and another members there? I hope you enjoy though you didn't meet them na. But If you met, tell my UKnow Yunho that go to his hairdresser now or go to death ! I'm ill-humoured with his hair style !! Don't find the Japanese gift for me, because I want only UKnow Yunho's corpse !!!!! ;]
---------------------------------------
ตามรอย Super Junior : เพ้อพกเวอร์ชัน -*- พอดีว่าได้มีโอกาสกลับไปสถานที่ที่ชวนให้หวลถึงความทรงจำอีกครั้ง น้ำตาแทบทะลักเมื่อรู้ว่าจะได้ไป ได้ข่าวว่าเราไม่ได้ไปนี่หว่าคราวที่แล้ว ได้แต่ฟังที่เจ้เล่าหมดเลย แล้วจิ้นตาม ฉะนั้นเรื่องราวเมื่อ 5 เดือนที่แล้วจึงกลับมาอีกครั้ง อิอิ
**ปอลอ เลือกลงแค่บางรูปนะ ขี้เกียจทำโฟฯช้อป - -* ปอลอสอง ถ้าอยากดูแบบออริจินัลเวอร์ชันก็ทนไปคลิกที่โฟโต้เอา - -
ตรงนี้ซูเปอร์จูเนียร์คิมคิบอมกับชเวอินเทรนด์เคยมานั่งแล้วส่งยิ้มให้ (เจ้ -*-)
อือ..อย่างที่เห็นกันเลยแหละ รูปนี้ไม่รู้จะบรรยายอะไร หึหึ (หารูปเต็มตัวได้แค่นี้ .. ขี้เกียจ)
เยเคยลากอุคลงน้ำตรงนั้น ส่วนรูปต่อมาป๋าเคยขึ้นไปบนสไลเดอร์เด็กแล้วไถลตัวเองลงมา (ถ้าเด็กเห็นกัดลิ้นตัวเองตายแน่-*-) และก็รูปข้างบนเก้าอี้ตัวที่สีอ่อนที่สุดคือตัวที่อิฮยอกเคยนอนเมื่อห้าเดือนที่แล้ว รอนานมากกว่าคนจะว่างจากตัวนี้ มุมนี้มันอะไรนักหนาหรอ มานอนกันอยู่ได้ พอว่างปุ๊บก็รีบถ่ายเลย
และสุดท้ายเราก็ได้มานอน (ซักที) 555+ กลิ่นอายเมื่อห้าเดือนที่แล้วยังคุกรุ่นอยู่ หึหึหึ
นี่เพ้อถึงขั้นเทพแล้วรึนี่??? เอาเข้าไปตู -*-
จบและ ตามรอย.. เพราะจากที่พยายามวิ่งไปถามพนักงานรร. ก็ได้คำตอบมาเพียงว่า "ไม่รู้ค่ะ -*-" เอาเข้าไป ก็เข้าใจอ่ะนะว่ามันเป็นเรื่องเมื่อห้าเดือนที่แล้ว ยอมรับว่าความรู้สึกยังอยู่ที่เดอะไทด์นี่อยู่เลย มันไม่ได้ตามกลับมากรุงเทพฯด้วย คิดถึงอ่ะ จะกลับไปเอาคืน อยากไปอีกๆๆๆ (ไก่แช่เหล้าอร่อยมาก - -)
พอละๆ
---------------------
เรื่องน่าดีใจล่าสุดคือ เมื่อวานเพิ่งดูโนคัมเอ็นไอไอ แล้วเห็นอิตาบ้านี่มันร้องเพลงแฟน คุณพระช่วย เอาตัวตูไปเลยเถิด หน้ายังเหมือนกันไม่พอใช่มั้ย ต้องมาร้องเพลงของเค้าแถมยังพูดถึงโอป้าเค้าอีก (ว่าแต่พูดถึงว่าไรต้องไปหาไฟล์ข่าวมาดูให้ได้) รู้แต่ว่าจบท่อนๆนึงในแฟนแล้วก็อะไรทาบึลโลๆ -*-
ตายไปเลยเหอะ รูปพิฆาต !!! ตาอ้วนโชว์ไม่ยักกะรู้สึกอะไร เพราะเห็นแต่ไขมัน -*- แต่คนนี้ขอเถอะ ใส่เสื้อแหวกๆมาทีไร ลมชักขึ้นทุกที T__T
*ไปหาเพลงที่พวกนี้ชอบฟังมาฟังก่อนละ...แต่ละเพลงเป็นเพลงที่เรามองข้ามทั้งนั้นเล้ยยย -*- 3月22日 What a lovely day !วันที่ 07.03.21 เป็นวันที่ดีที่สุดเหลือเกิน
ดีมากๆเท่าที่เคยเจอมาเลย
นี่ประชดนะเว่ย มันปลาบปลื้ม...
ชีวิตขอดีกว่านี้ได้มั้ยล่ะ
อะไรมั่งอ่ะชีวิต
อ้วกแตกแตน ไปเรียนช้า โดนดูถูกเหยียดหยาม
เดินกลับบ้าน ลืมดูชีวอน ฯลฯ
เออ...การบ้านอีก...ยังไม่ได้ทำ
แล้วชีวิตจะเหลืออะไรถ้ามันยุ่งเหยิงขนาดนี้
นี่เราใช้ชีวิตมาโดยประมาทนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย??
แล้วที่มันเป็นอยู่เนี่ยมันกำลังจะบอกอะไร??
บอกให้เลิกบ้าพวกนี้งั้นเรอะ??
อะไรวะ....เฮ้ย...บ่นคนเดียวก็ได้ตู -*-
เอาเถอะ...
ระบายได้ดีที่สุดแค่นี้แหละ
ได้แต่ก้มหน้ายอมรับและทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็แล้วกัน
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
แต่ที่สำคัญขอทำให้ดีที่สุด
ไม่รุ้เว่ย....ตอนว่างก็บ่น ตอนยุ่งก็โอดครวญ...นี่ตูยังอยากเป็นมนุษย์อยู่มั้ยนี่?? ทำอะไรอยู่วะ
พอและ
ไม่เก็บมาใส่ใจ ใครจะว่าจะดูถูกอะไรก็ช่าง
ไม่ได้ไปง้อขอเงินกินข้าวเว้ย อยากดูถูกก็ดูถูกไป
จะพยายามไม่คิดมาก เข้าใจว่าจิตไม่ว่างใช่มั้ยเลยชอบว่าคนเล่น เอาเลย
แต่อย่าให้เจออีกละกัน คราวหน้าไม่มียอมอีกแน่นอน คอยดูๆ
เป็นไรวะชีวิต พอแค่นี้แหละ
ทุกวันนี้ก็แทบจะไม่มีเวลาจะทำอะไรที่อยากทำแล้ว...มันมากไปป่าววะเนี่ย 3月19日 I can't stop, Love Love Love..ตัดสินใจลองแปลมาลงดู เพราะเป็นเพลงที่เหนือความคาดหมายมากมาย
นึกว่าจะแบบโรแมนติค สมหวัง สุดท้ายมิใช่ -*-
เก่งกันอีกแล้วโอป้า ทำแบบนี้ขอลา....นี่มันภาคต่อจากเพลง FAN ชัดๆ แต่ซอฟท์กว่าหน่อย -*-
---------------------------------
Song Title : Love Love Love
Artist : Epik High
Album : Remapping The Human Soul
It's 12 at night, drunk with a tired voice. It's 2 in the morning, a cold hang up of the phone.
------------------------
สงสารโอป้าเว้ย...ยิ่งไปกว่านั้น...สงสารตัวเอง
ชีวิตปานเนื้อเพลง นี่แหละน้า .... ปะ-ลง
วันนี้ก็เก(ย์)...ไม่ยอมไปเรียน -*-
เมื่อคืนดึกไปหน่อย ตาบวมเลย
เจ้เล่นมาซะเกือบตีสอง มายังมาทะเลาะกันอีก -*- (สาเหตุที่ทำให้ตูหงุดหงิดมิใช่เด็กคยู แต่เป็นเพราะเจ้เท้าเหม็นมากกกกกกกกกกกกกกกก - -*)
พอดีกันก็เจือกไม่ยอมให้ตูไปนอน....
มานั่งโม้แตกให้ฟัง...เวลาเลยปาไปตี 5 - - จึงได้นอน
คุณพระช่วย...ตื่นไหวก็ไหว้ละ ขอโทษนะแคท ถ้าเราฝืนไปเรียนอ้วกแน่ๆล
*หนึ่งไปเม้นฟิครึยัง??
3月16日 One Last Cry...โจ คยูฮยอน ...
ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทย หวังว่าคงจะได้รับความสุขและความประทับใจกลับไป
ผู้ชายเพียงหนึ่งคน กับความต้องการหลากหลายของแฟนคลับ Super Junior
เราไม่ได้วาดหวังให้คุณเป็นอย่างที่เราคิด เราไม่นึกว่ามันจะทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ต่อให้ความรับผิดชอบใดๆไม่ถูกแสดงออกมา
เราก็ยังจะรู้สึกผิดอยู่ดี...
รู้สึกผิดกับคุณ....
ขอโทษ....
ขอโทษที่กลายเป็นตัวอะไรบางอย่างกับคุณ
ขอโทษที่มองเห็นคุณเพียงเศษเสี้ยววินาทีแล้วจากไป
คุณจะนึกบ้างรึเปล่าว่าขนาดไม่ชอบแล้วทำไมต้องมาทำกริยานี้ใส่คุณอีก
ขอโทษที่ไม่ทำตัวเป็นกลาง......ไม่เห็นใจคุณ
เราไม่นึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญจะกลายเป็นเปลวเพลิงลุกไหม้ไปทั่วทั้งจิตใจ
ขอโทษจริงๆ
แม้ว่าคุณจะไม่อาจเป็นอะไรต่างๆได้สำหรับเราอีกแล้ว
แม้ว่าเราจะไม่สามารถทำใจให้ยอมรับกับอะไรบางอย่างได้......เนื่องด้วยความเห็นแก่ตัวของเรา
แต่คุณยังคงเป็นสิ่งสวยงาม เป็นชิ้นส่วนจิ๊กซอว์แห่งความสุขที่ต้องมาเติมเต็มให้กลายเป็น Super Junior..
เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณ เราไม่ขอให้คุณอภัยให้
ขอให้มันกลายเป็นตราบาปติดตัวเราต่อไป ด้วยการที่บล็อกนี้..เป็นพยาน
조규현씨, 정말 ..미안합니다..
สำหรับสิ่งสุดท้าย....
โจ คยูฮยอน...
อย่าได้ถือสาหรือเคืองโกรธกับเขาเลย
คุณไม่อยู่ในฐานะที่จะต้องมาคิดอะไรเล็กน้อยอย่างนี้
เขาเป็นใคร....และคุณเป็นใคร....
ขออย่าได้ถือโทษเลย....ได้โปรดคิดเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
แม้ว่าคุณจะปฏิเสธว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่ได้โปรด....ปฏิบัติตนเหมือนเดิมเถิด..
เขาคนนี้ยังอ่อนหัดนักสำหรับการมองเห็นความรู้สึกคน
เราเสียใจแทนจริงๆ
ขอโทษแทน...
เจ็บปวดแทน
คุณผู้ที่อยู่สูงกว่า....คุณผู้ที่อยู่เหนือกว่า.....
อย่าได้ใส่ใจกับความกระจอกในความคิดของเขาเลย....
- เบื่อ - ซ้ำๆ เดิมๆ เรียน – เดินห้าง – เล่นเน็ต
ไร้ซึ่งแก่นสารสาระสำหรับมนุษย์คนหนึ่งที่พึงกระทำ ...
3月14日 You're my Star,I'm your no.1 [ FAN ]..baby please...take my hand.. MV FAN -- http://kr.img.dc.yahoo.com/b3/data/dci_etc/fan.wmv Artist : Epik High (에픽하이) Oh! (가질수가 없어도) Oh! (คา จิล ซู กา ออบ ซอ โด) ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเป็นเจ้าของเธอได้ 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอ ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักเธอเหลือเกิน 내가 누군지는 몰라도 เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร Oh baby don't you know 내 이름도 모르죠 เน อี รึม โด โม รือ จโย เธอคงไม่รู้ว่าฉันชื่ออะไร 오늘도 밤새도록 맘 졸이고 โอ นึล โด บัม เซ โท หรก มัม โจ รี โก ทุกๆ คืน หัวใจของฉันจะกระวนกระวาย 그대 바라보고 있죠 คือ เด พา รา โบ โก อิท จโย เพราะว่าฉันคิดถึงเธอ Oh so beautiful 손에 쥔 당신의 독사진 Oh so beautiful โซ เน จิน ทัง ชี เน ทก ซา จิน รูปของเธอที่อยู่ในมือฉัน ช่างสวยเหลือเกิน 세상의 환호성에 파묻힌 เซ ซา เง ฮวัน โฮ ซอ เง พา มุต ชิน ฉันอยากจะตะโกนให้โลกได้ยิน 내 미친 사랑의 속삭임 เน มี ชิน ซา รา เง สก ซา กิม แต่เสียงกระซิบจากความรักที่คลั่งไคล้ของฉัน 듣고 있지도 않겠죠 ทึก โก อิท จี โด อัน เกท จโย เธอคงจะไม่ได้ยิน 난 죽어도 안되겠죠 นัน ชู กอ โด อัน ดเว เกท จโย ถึงอยากจะตาย แต่ก็คงทำไม่ได้ 그러겠죠 다음 세상에도 คือ รอ เกท จโย ทา อึม เซ ซา เง โด เพราะว่าในโลกหน้า 내가 누군지도 모르고 살겠죠 เน กา นุ กุน จี โด โม รือ โก ซัล เกท จโย ฉันก็ไม่รู้ว่าใครคือคนที่ฉันจะใช้ชีวิตด้วย 너무나도 그댈 가지고 싶어 นอ มู นา โด คือ เดล คา จี โก ชี พอ ฉันอยากจะครอบครองเธอมากเหลือเกิน 난 돌이킬수가 없죠 นัน โท รี คิล ซู กา ออบ จโย ฉะนั้น ฉันจะหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว 오늘밤도 입을 맞추고 싶어 โอ นึล บัม โด อี บึล มัต ชู โก ชี พอ ฉันคิดอยากจะจูบคุณทั้งคืน 베개를 꽉 붙잡겠죠 เพ เก รึล กวัก พุท จับ เกท จโย แต่ตอนนี้ทำได้เพียงกอดหมอนข้างเอาไว้แน่นๆ 오늘이 우리의 첫 만남이 맞는거겠죠 โอ นือ รี อู รี เอ ชอท มัน นา มี มัน นึน คอ เกท จโย วันนี้จะต้องเป็นวันแรกที่เราได้พบกัน 그런 문답은 언제나 당신만 하는 거겠죠 คือ รอน มุน ทา บึน ออน เจ นา ทัง ชิน มัน ฮา นึน กอ เกท จโย เธอเท่านั้นที่ฉันอยากจะสนทนาด้วย 나는 그대 뒷모습에 오늘도 말을 걸겠죠 นา นึน คือ เด ทวิต โม ซือ เบ โอ นึล โด มา รึล กอล เกท จโย แต่ฉันมักจะคุยกับเธอยามที่คุณหันหลังให้ฉัน 항상 같은건데도 떨림에 인사를 건네죠 ฮัง ซัง คา ทึน กอน เท โด ตอล รี เม อิน ซา รึล กอน เน จโย เพราะถ้าหากได้อยู่ต่อหน้ากัน แม้แต่คำทักทายก็คงจะสั่นๆ 이 세상의 모든 귀를 막아도 อี เซ ซา เง โม ดึน ควี รึล มา กา โด ถ้าฉันปิดหูคนทุกคนบนโลกใบนี้ 그대만은 내 말을 들어줘 คือ เด มา นึน เน มา รึล ทือ รอ จวอ คงมีแต่เธอคนเดียวที่ได้ยินเสียงของฉัน 멀어지는 그대 뒷모습에 굳어가는 나는 들었죠 มอ รอ จี นึน คือ เด ทวิต โม ซือ เบ กู ดอ กา นึน นา นึน ทือ รอท จโย การที่ได้เห็นเธอเดินจากไป มันสร้างความเจ็บปวดให้กับฉัน 멀리서 저 멀리서 점이되어가 มอล รี ซอ ชอ มอล รี ซอ ชอ มี ทเว ออ กา ไกลมากขึ้นมากขึ้น จนเหลือแค่จุดเล็กๆ 어디에서 그댈 볼 수 있을까 (말해줘) ออ ดี เอ ซอ คือ เดล บล ซู อิท ซึล กา (มัล เร จวอ) แล้วฉันจะสามารถเห็นเธอได้ที่ไหนอีก (บอกฉันที) Oh! (가질수가 없어도) Oh! (คา จิล ซู กา ออบ ซอ โด) ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเป็นเจ้าของเธอได้ 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอน ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักเธอเหลือเกิน 내가 누군지는 몰라도 เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอน ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักเธอเหลือเกิน 내가 누군지는 몰라도 เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร 오늘은 왜 웃지 않고 있을까 그대 โอ นือ รึน เว อุต จี อัน โก อิท ซึล กา คือ เด ทำไมวันนี้เธอถึงไม่ยิ้มนะ 무슨 일인지 별일 아니었음 좋겠는데 คือ เด มู ซึน อี ริน จี บยอ ริล อา นี ออท ซึม โช เกน นึน เด หวังว่าคงจะไม่มีอะไรผิดปกติ 시름이 가득한 그대 얼굴 난 볼 수 가 없는데 ชี รือ มี คา ดึก คัน คือ เด ออล กุล นัน บล ซู กา ออม นึน เด ฉันไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเธอได้ 차라리 내가 아픈게 낫겠어 ชา รา รี เน กา อา พึน เก นัท เกท ซอ อยากจะทำให้ความเจ็บปวดมันหายไปให้หมด 그럴 수 가 없는게 คือ รอล ซู กา ออม นึน เก แต่ฉันทำไม่ได้ 너무나도 안타까워 นอ มู นา โด อัน ทา กา วอ และรู้สึกปวดใจมากเหลือเกิน 오늘 하루만은 날 반가워 잘있었죠 โอ นึล ฮา รู มา นึน นัล พัน กา วอ ชา ริท ซอท จโย ถ้าหากวันนี้ฉันถามคุณว่า เป็นอย่างไรบ้าง 물어본다면 대답 할 수 있는 날 안아줘 มู รอ บน ดา มยอน เท ดับ ฮัล ซู อิน นึน นัล อา นา จวอ ถ้าถามไปแบบนั้น เธอจะตอบฉันหรือเปล่า กอดฉันที 닿지도 만질수도 안을수도 없는 그대여 ทา จี โด มัน จิล ซู โด อา นึล ซู โด ออม นึน คือ เด ยอ ฉันเอื้อมไม่ถึง สัมผัสไม่ได้ หรือแม้แต่กอดเธอก็ยังไม่ได้ 오늘밤도 난 그댈 만나러 가요 내 꿈속에서 โอ นึล บัม โด นัน คือ เดล มัน นา รอ คา โย เน กุม โซ เก ซอ คืนนี้ฉันอยากจะพบเธอในความฝันอีกครั้ง 꿈속에서라도 모두가 말리고 กุม โซ เก ซอ รา โด โม ดู กา มัล รี โก ในความฝันนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคลื่อนไหว 내 사랑 비웃더라도 미쳤다고 모두가 말하고 เน ซา รัง บี อุต ตอ รา โด มี ชยอท ตา โก โม ดู กา มัล รา โก มีหลายคนดูถูกความรักของฉัน และหาว่าฉันบ้า 온 세상 지우더라도 อน เซ ซัง จี อู ตอ รา โด ถ้าหากว่าฉันลบโลกใบนี้ทิ้งไป 당신은 내껀데 보잘것 없는 ทัง ชี นึน เน กอน เด โบ จัล กอท ออม นึน ถึงแม้ฉันจะได้อยู่กับคุณ มันก็คงจะไม่มีค่าอะไร 시선들에게 뺏겨 왜 ชี ซอน ดือ เร เก เปท กยอ เว แล้วทำไมฉันถึงเสียคุณไปให้คนอื่นอีก No, 난 절대 못해 No, นัน ชอล เด มต เท ไม่นะ มันไม่ยุติธรรมเลย 나만 바라보게 해줄께 นา มัน พา รา โบ เก เฮ จุล เก ฉันจะทำให้เธอมองฉันคนเดียวเท่านั้น 모든걸 다 줄께 입맞출 때 โม ดึน กอล ทา จุล เก อิบ มัต ชุล เต ยามที่เราจูบกัน ฉันก็จะให้เธอทุกอย่าง 세상을 다 가져다 줄께 เซ ซา งึล ทา คา จยอ ดา จุล เก ฉันจะให้เธอทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ 절때 날 떠나가지 못하게 ชอล เต นัล ตอ นา คา จี มต ทา เก แบบนี้แล้ว เธอจะได้ไม่จากฉันไปอีก 불이 꺼져버린 가슴에 가둘께 บู รี กอ จยอ บอ ริน คา ซือ เม คา ดุล เก ฉันจะขังเธอเอาไว้ในใจ !! You are My star เธอเป็นดวงดาวของฉัน I'm your No.1 fan ฉันเป็นคนที่คลั่งไคล้เธอคนที่หนึ่ง Baby please take my hand ที่รัก...ได้โปรดจับมือฉัน Oh! (가질수가 없어도) Oh! (คา จิล ซู กา ออบ ซอ โด) ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเป็นเจ้าของเธอได้ 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอน ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักคุณเหลือเกิน 내가 누군지는 몰라도 เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอน ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักเธอเหลือเกิน 내가 누군지는 몰라도 เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร Oh! (가질수가 없어도) Oh! (คา จิล ซู กา ออบ ซอ โด) ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเป็นเจ้าของเธอได้ 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอน ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักเธอเหลือเกิน 내가 누군지는 몰라도 เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร 내 머릿속에 서라도 เน มอ ริท โซ เก ซอ รา โด แต่เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา (만질수가 없어도) (มัน จิล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันสัมผัสเธอไม่ได้ 그저 헛된 꿈이라도 คือ จอน ฮอต ทเวน กู มี รา โด มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ (말할수가 없어도) (มัล รัล ซู กา ออบ ซอ โด) เพราะฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย 멀리서 숨어서라도 มอล รี ซอ ซู มอ ซอ รา โด ทำได้เพียงมองจากที่ไกลแสนไกล You know I do เธอจะรู้มั๊ยว่า... 널 사랑한다고 นอล ซา รัง ฮัน ตา โก ฉันรักเธอเหลือเกิน 미친 사랑에 빠진 มี ชิน ซา รา เง ปา จิน ถ้าเธอตกหลุมในความรักอันบ้าคลั่งนี้ Boys & girls say oh! oh! oh! 바보같은 사랑에 빠진 พา โบ คา ทึน ซา รา เง ปา จิน ถ้าเธอตกหลุมในความรักอันงี่เง่า Boys & girls say oh! oh! oh! 헛된 사랑에 빠진 ฮอต ทเวน ซา รา เง ปา จิน ถ้าเธอตกหลุมในความรักลมๆ แล้งๆ Boys & girls say oh! oh! oh! 나같은 사랑에 빠진 นา คา ทึน ซา รา เง ปา จิน ถ้าเธอตกหลุมรักฉันล่ะ! Boys & girls say oh! oh! oh! 내가 누군지는 몰라도!! เน กา นู กุน จี นึน มล รา โด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันคือใคร Credit : Lyrics - jukeon , แปลและเรียบเรียง - ซูจอง@koreasarang/ taken from Epik High Forum@popcornfor2 จบและ
ปล. ท่อนที่เน้นสีแดงคือเราชอบบบบบบบบบบบบมากกกกกกกกกกกก อ่านแล้วร้องไห้เลย ตรงที่สุด โดนที่สุด ถ้าลงไปชักดิ้นกะพื้นได้...ทำไปแล้ว
สำบัดสำนวนล้ำเหลือ....ทาโบล โอป้า T_____T 3月12日 02 .. 04 .. 06 ^^เดี๋ยวนะ... ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออกว่าวันนี้จะใช้ว่าไร -*-
มันเป็นเรื่องอัดอั้นหลายประการที่อยากเล่าตั้งแต่หลายวันก่อนแต่ต้องค้างมาวันนี้
จะหมดป่าววะเนี่ย - -"
ทำไมตอนมาเขียนดันนึกไรไม่ออกเลยล่ะ.....กรรม
เรื่องแรก - - ไม่/อยาก/ไป/พัท/ยา/เว่ยยยย
ให้ตายสิ ทำไงดี
หาอะไรมาอ้างให้หลุดรอดพ้นไม่ได้เลยจริงๆ
ทำยังไงๆก็ไม่อยากไป
มันไม่ใช่จุดประสงค์อะไรเลยนะเนี่ย
ร้อนก้อร้อน เหนื่อยก้อเหนื่อย เมื่อยก้อเมื่อย จนก้อจน -*- แถมติดเรียนอีก
เห็นใจที....มันไม่ได้จริงๆๆๆ
**ช่วงนี้อะไรไม่รู้..พอเริ่มเปิดใจรับเด็กฟักทอง..กลับเริ่มหมั่นส้ายอิตาเด็กคยูซะงั้น
ช่วยด้วย เด็กคยูหมด sex appeal กับเราแล้วววว จริงหรออออ
T^T ______________ ToT - - ไว้อาลัย 0.328 วินาที
เรื่องที่สอง - - ไม่เล่าไม่ได้และเรื่องนี้
เมื่อคืน...สร้อยพระอันศักดิ์สิทธิ์ (เวชสุภาพร -*-) ของข้าพเจ้า
ถูกกระตุกขาด...โดยไอ้โฉด....ตูเองแหละ - -"
สาเหตุอันเนื่องมาจาก...
เมื่อคืนอันดึกสงัดกะลังนั่งดูรูปไปเรื่อยๆ
แล้วดันไปเจอรูปๆนึง
เห็นแล้วสะดุ้งเลย พูดจริงๆ
สร้อยเกิดผิดพลาดทางเทคนิกเลยถูกกระตุกขาดออกเป็นสองท่อน....
สร้อยเงินตู....สร้อยพระ...สร้อยที่ซ่อมคืนไม่ได้
เพราะอิรูปนี้ -*-
 พูดจริงๆ เพราะรูปนี้รูปเดียวเลย...
ดูปุ๊บ สะดุ้งปั๊บ -*-
ไม่น่าเลย....ไม่น่าเลย...(พูดไรไม่ออก)
ตอนนี้จึงตระหนักได้เป็นอย่างดีแล้วว่า
"ตุ๊ดน้อยนี่แฮ่ดยิ่งกว่าเจ้าป้าหัวส้มซะอีก"
มาซะบานเย็นเชียว
ถ้าทำชมพูได้คงทำไปแล้วมั้ง -*-
น่ารักจริงๆ เดะบ้า T^T ... สร้อยขาดเลยไงล่ะ
เรื่องที่สาม - - สั้นนิดนึง
แคท...อุ้ยจริงจังนะ..พูดจิง
ตอนนี้ซ้อมท่าแรกเกือบได้และ แรกๆหัวเข่าแทบพัง เล่นเอาเข่าลง
รอบสองเปลี่ยนเป็นมือลงก่อน... หัวไหล่จะพังแทน -*-
พอดีว่าไปเจอกับพี่ที่เป็นญาติโกโหติกากันมาแต่เก่าก่อน (อิบ้า ปัจจุบันก้อยังเป็นอยู่ - -)
เค้าเก่งบีบอยอ่ะ เลยขอเทคนิกมานิดนึง
เสียดายไม่ได้เอา perf. ไปให้ดู ไม่งั้นจะให้ช่วยสอนท่าจบด้วย
ทำให้เค้าดูไม่ถูกอ่ะ เลยอด.. ได้มาแค่ท่าแรกกะท่าจบฮุค
ท่าแรกผ่านนะ.. เอาครึ่งล่างลงก่อนแต่ให้มัน"เกือบ"พร้อมกัน 555+
แต่อิหกสูงนี่....
ใครเป็นก็รับผิดชอบไปเหอะ
ขอบาย....แค่แฮนด์วอร์คตูก้อลำบากและไง
หนักขา...หนักก้น...หนักใจ -*-
พี่เค้าก้อจิ้นไม่ออก .. อิวงนี้มันเต้นกันขนาดนี้เลยหรอ...
เค้าดันแต่ทงบังอ่ะฮ่ะ 5555+ ภาคภูมิใจ ^_____^
เรื่องที่4 (ป่ะ?) - - 2u 4ever
เรื่องนี้ proudly present สุดๆ
เพราะมันเป็นทฤษฎีที่สุดๆไปเลย
ค้นพบโดยเจ้และเราเมื่อคืนนี้ 555+ (ซึ่งชาวบ้านผู้อื่นอาจค้นพบไปนานมากแล้ว)
เรื่องมันมีอยู่ว่า
2U = U-chun (Yu-chun) & U-know (Yunho)
แล้วคือว่า เจ้ก้อบ้าพี่มิค ส่วนเราก้อพี่โฮ..และเราทั้งคู่ก้อชอบ 2U มากๆ 555+
วันเดือนปีที่พี่มิคตกฟากคือ 04/06/1986
ส่วนวันเดือนปีที่ตาอ้วนตกฟากคือ 06/02/1986
และแบบว่า
ถ้าเลือกเอาเฉพาะวันเกิดของทั้งคู่มา ซึ่งก้อคือ 04 กับ 06
มันจะเป็น 04/06/86 ซึ่งก้อเป็นวันเกิดของพี่มิคคนเดียว
แต่ถ้าเลือกเอาเฉพาะเดือนเกิดของทั้งคู่มา
06/02/86...
ดูดิ...มันจะกลายเป็นวันเกิดของตาอ้วนคนเดียว
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
ดีใจเหลือล้น
เค้าเกิดมาคู่กันจริงๆ 555+
ฉะนั้น เลข 2 4 6 เลยมีความหมายกะพี่น้องที่บ้า 2U มาก 555+
-จบ-
ปวดตาพิลึก ... ชมพูซะ...
เรื่องที่4 (เอ๊ะ?) เรื่องที่5 สิ -*-
2U มากไปหน่อย มึนเลย - -*
หมู่นี้ออมม่าน่ารักมาก...น่ารักจริงๆ
ดันลูกจริงๆ อิอิ
เนื่องจากอิบ้านี่ดูคลิปทุกวัน...แต่ละวันออมม่าก้อเลย...
"ดูสิ..ขนาดไม่ได้ศัลฯยังหล่อได้เลย.."
"มีเสน่ห์จริงๆ ผู้ชายแบบนี้" (สาบานได้อุ้ยป่าวพูดใดๆเน่อ)
"น่ารัก....น่ารัก..." (ออมม่าก้อน่ารักด้วย 55+ ชมลูกเขย)
"ชีวอน.....คิบอม...." (เอ่อ...อันนี้ยิ่งแล้วใหญ่..ไก่หายไปไหนล่ะออมม่า)
"แม่จะบอกนะ...มีคนที่ตาตี่แต่ดูน่ารักอยู่สองคนที่แม่คิดว่าน่ามอง...
คนแรกคือคิบอม...คนที่สองคือยุนโฮ...ตี่คนละแบบแต่ว่าดูดีทั้งคู่ -*-"
ออมม่าคะ....
ยังไม่หมดแค่นั้น...
"แม่รู้และว่าทำไมอุ้ยชอบไก่นัก....
เพราะไก่มันยิ้มตลอดเลยใช่มั้ยล่ะ...หน้าตาดูสดใสอยู่ตลอดเวลา...ไม่น่าเบื่อ.."
กรี๊ดดดดดดดด ... ถูกต้องค้าบออมม่า นั่นหล่ะ....โฮกกก เข้าใจลูกซักที
และที่ดีไปกว่านั้นคือ
"จำได้ละ...อึนฮยอกๆ" 555+ ออมม่าเลิกเรียกไก่แล้ว 555+
ยังมีอีกๆ -*-
หมู่นี้ออมม่าจะพูดคำแถวนี้บ่อยแฮะ
"ทิกทอกๆ ทิกทอกๆ...แม่ร้องได้แค่นี้อ่ะ" แค่นี้นู๋ก้อดีใจตายและค่ะ อิอิ
"You're so gorgeous.."
พอละๆ มีเยอะกว่านี้แหละ แต่จำไม่ได้อ่ะ
แค่นี้ก้อดีใจจวรจาบ้าแล้วตู 55+
เรื่องที่6 - -
เมื่อคืนดูหนังเรื่องนึง
รู้สึกจะคิดผิดนะ...อย่างงี้ทุกทีเวลาดูหนัง
มันงง โคดๆอ่ะ
ใครเป็นใครก้อไม่รุ
และนางเอกมานเป็นไรวะนั่น
แต่ที่ทนดูต่อได้เพราะ...พระเอกเท่ห์ ><
ดูไปนานๆ นางเอกก้อน่ารักดี อิอิ
แต่ตอนเกือบจบ....
อยากจิ้มตาตะเองตาย...
อุตส่าห์ถ่างตาดูตั้งนาน ง่วงก้อง่วง
ดันจะมาจบแบบที่นางเอกเห็นอนาคตไว้จิงดิ
หนังบ้าอะไรวะนี่....
ปรากฏว่าด่าเก้อ...
จบอีกแบบ
ค่อยยังดีหน่อย....สรุปรักเรื่องนี้เลยแหละ เหมือนจะไม่มันส์..แต่สนุกมาก
กะว่าจะซื้อมาตั้งนานและ...
พอดูรู้สึกคุ้มเลย 555+
 เพิ่งสำนึกได้ว่านางเอกคือ ซงจีฮโย หรือ มินฮโยริน นั่นเอง -*-
น่ารักสุดยอดอ่า อิอิ
พระเอกก้อพอกาน เถื่อนนน ชอบบบบ 555+ (หารูปไม่เจอ ขี้เกียจ)
ไปละ.......
3月9日 [ONESHOT] Whispering the LOVE... :เป็นเวลาล่วงเลยมานานเท่าไรแล้วไม่รู้ ที่ความรู้สึกเหมือนกับหัวใจหยุดเต้นได้เกาะกุมอยู่รอบตัวของเธอ เธอยังคงนั่งอยู่เพียงลำพังบนพื้นทรายซึ่งเบื้องหน้าได้แก่ทะเลสีครามอันเวิ้งว้างว่างเปล่าชวนให้เหงาจับใจยิ่งนัก วันนี้....วันพฤหัสฯสินะ...แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ.... พัก แจอี นักเรียนหญิงแห่งโรงเรียนมัธยมปลายคังนึงกำลังทอดสายตาไปยังทะเลอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า....เธอรู้สึกราวกับว่าการเดินทางอันเหน็ดเหนื่อยของเธอนั้น กำลังจะจบสิ้นลง ณ ที่แห่งนี้แล้วนั่นเอง“ เฮ้อ.......” เธอถอนหายใจเสียงดังพลางมอบไปรอบกาย“นี่ถ้าไม่มีใครมาตามฉันจริงๆฉันจะไม่กลับไปแล้วนะ” เธอพึมพำเพียงลำพังแล้วจึงลุกขึ้นยืน เครื่องแบบนักเรียนสีหม่นของเธอได้พาให้ตัวเธอล้มลงอีกครั้ง มันทั้งหนักและเปียกชื้น.....เิกิดคำถามขึ้นทันใดภายใต้ความสับสนของหญิงสาว“ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน.....ทำไมฉันถึงได้เปียกอย่างนี้.....”ยังไม่ทันจะได้จบประโยคเสียงฝีเท้าหนึ่งได้ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ... “จี....” แจอีตัดสินใจที่จะกลืนเสียงเรียกชื่อคนผู้นั้นไว้ในลำคอ “ เค้ากำลังจะไปไหนกัน.....ทำไมถึงได้ดูเหนื่อยขนาดนั้นล่ะ” เธอทำได้เพียงตั้งคำถามกับตนเองแล้วแอบเดินตามหลังคนตัวใหญ่ไปอย่างเงียบๆ ---------------------------------------- พัก จีอุน.......คือนักเรียนชายเพื่อนร่วมชั้นของแจอี....เขาเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาๆคนหนึ่งซึ่งเพิ่งจะย้ายเข้ามาใหม่ที่โรงเรียนมัธยมชายทะเลแห่งนี้....ด้วยท่าทีที่เงียบขรึม และดูไม่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีนัก..ทำให้แจอีตัดสินใจที่จะอยู่ดูความเคลื่อนไหวห่างๆนั่นเอง ไม่นานนักหลังจากย้ายเ้ข้ามา เขาก็ได้รับการชวนให้เข้าไปอยู่ในทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน ด้วยท่าทางที่คล่องแคล่วและดูมีพละกำลัง...เขาจึงเป็นที่รู้จักมากมาย และแน่นอน....ยังเป็นที่สนใจของใครหลายคนอีกด้วย ครั้งหนึ่งในวันเลี้ยงฉลองการสอบเสร็จ นักเรียนมัธยมปลายปีสองห้องสามได้นัดรวมตัวกันซึ่งเป็นธรรมเนียมหลังการสอบเสร็จดังเช่นทุกปีอยู่แล้ว.....แต่สำหรับแจอี ความพิเศษบางอย่างได้เกิดขึ้นในวันนั้นนั่นเอง“ เพื่อนๆ วันนี้ใครไม่ตอบคำถาม...เราจะทำให้พวกนายเมาจนลืมทางกลับบ้านเลยคอยดู” คิม โดฮยอน หัวหน้าชั้นเรียนได้เอ่ยขึ้นก่อนที่การฉลองจะเริ่ม หัวข้อการสนทนาเป็นที่สนอกสนใจของนักเรียนแทบจะทั้งชั้น เพราะการหมุนขวดโซจูที่ว่างเปล่าแล้วให้ปากขวดไปหยุดที่ใครคนหนึ่งนั้น ถึงกับทำให้เจ้าตัวแทบจะแทรกแผ่นดินหนีได้เลย....คำถามถูกตั้งขึ้นโดยคุณหัวหน้าห้อง.....แน่นอน....ทางรอดคือต้องตอบเท่านั้น... และแล้วเวลาล่วงไป ขวดโซจูสีเขียวใส อันปราศจากของเหลวใดๆในขวด ถูกแรงหมุนมาหยุดที่หน้าของพัก จีอุน....ทุกคนเงียบเสียงลงเพื่อรอฟังคำถามและคำตอบที่กำลังจะเกิดขึ้น“ บอกชื่อคนที่นายเพิ่งจะจูบไปล่าสุดนี้มา” เสียงคำถามถูกเอ่ยขึ้นจากปากของโดฮยอนเกิดการเคลื่อนไหวขึ้นเล็กน้อยในวงสนทนาของนักเรียนห้องสอง รวมทั้งแจอีด้วย......
นี่เป็นอีกครั้งหนึ่งแล้วสินะ ... ที่เวลามีการพูดถึงจีอุนทีไร .... หัวใจของเธอกลับเต้นแรง ... และรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที ... ซึ่งอันที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอแม้แต่นิดเลย “ มันเป็นคำถามที่น่าสนใจมากนะโดฮยอน....แต่ฉันว่ามันออกจะละเมิดสิทธิ์ไปหน่อย” เสียงแหบห้าวของทอมประจำห้องอย่าง ชอง มินอา ดังขึ้นข้างๆแจอี“ จะเป็นไรไปเล่า นี่ก็เพื่อนกันทั้งนั้น...อีกอย่าง ทุกคนก็อยากรู้ด้วย...ใช่มั้ย...” โดฮยอนหันไปหาเพื่อนๆคนอื่นๆเพื่อหาพรรคพวก“ เป็นนาย นายจะตอบมั้ยล่ะ” มินอายังคงแย้งต่อไป“ แน่นอน....เป็นฉัน ฉันตอบแน่ เพราะเมื่อวานฉันเพิ่งจูบกับยูนเฮไป” โดฮยอนโต้มินอากลับด้วยความลืมตัว ซึ่งทำให้ความสนใจใหม่เกิดขึ้นในวงฉลองแทนเสียงฮือฮาดังขึ้นพร้อมกับคำถามนานาผุดขึ้นมามากมาย แจอีสังเกตเห็นจีอุนยิ้มอย่างสบายใจพลางลุกเดินออกไปจากวงอึกทึกนั่น ไร้ซึ่งสายตาใดๆนอกจากแจอีที่สังเกตได้ว่าสมาชิกคนหนึ่งของห้องออกไปแล้ว เธอจึงแอบลุกเพื่อที่จะเดินตามไปอย่างเงียบๆ “ เฮ้ย....จะไปไหนน่ะ” มินอาเพื่อนสนิทของเธอถามขึ้น“ ห้องน้ำอ่ะ...” แจอีตอบโดยไม่ได้มองเพื่อนของเธอเลย เนื่องจากกำลังมองตามจีอุนไปว่าเขาเดินไปทางไหน“ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย นี่มันมืดแล้วนะ...น่ากลัวออก” มินอาอาสาไปเป็นเพื่อนเนื่องจากหากมีเหตุร้ายเกิดขึ้น บุคคลที่มีพละกำลังอย่างเธอก็สามารถช่วยแจอีได้“ อย่าดีกว่า ไม่ต้องหรอก....ถ้าแกไปกับฉันแล้วขวดเกิดมาหยุดที่เราคนใดคนหนึ่งใครจะรับผิดชอบล่ะ กลับมามีหวังโดนมอมแน่ๆเลย ฉันไม่อยากโดนแม่ว่าอ่ะ” แจอีแย้ง“ เออ ตามใจๆ งั้นระวังตัวหน่อยนะ แล้วรีบกลับมาล่ะ” มินอาตอบด้วยความเป็นห่วง แจอีเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเนื่องจากแผ่นหลังกว้างที่เธอมองเห็นอยู่ไกลๆได้หายไปแล้ว เธอเองก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงตัดสินใจเดินตามจีอุนออกมา“ ตามฉันมาทำไม” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเธอ แจอีสะดุ้งเนื่องจากบุคคลที่เธอตาหาอยู่กลับมายืนอยู่ข้างหลังเธอ... เธอไม่ทันได้สังเกตเลยว่าเขาไปยืนหลบอยู่ในมุมทางเดินของตึกเมื่อไรกัน“ ป....ปะ...ปล่าว...ฉันจะไปห้องน้ำ” การโกหกมันยากเย็นอย่างนี้เลยหรือนี่ แจอีคิด...“ แต่ห้องน้ำมันต้องเลี้ยวขวาตั้งแต่มุมที่แล้วนี่” จีอุนยังคงถามต่อไป ทำให้แจอีรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำโกหกที่ไหนมาอีก“ มัน...เอ่อ...”“ปิด?” “..........” “ก็ปิดนั่นแหละ ฉันไปดูมาแล้ว....งั้นก็เดินไปด้วยกันละกัน ฉันกำลังจะไปเข้าพอดี” เขากล่าวยิ้มๆพลางเดินนำหน้าไป แจอีลังเลสักครู่ จึงตัดสินใจเดินตาม “เธอนี่โกหกไม่เก่งเลยนะ” จีอุนกล่าวทำลายความเงียบระหว่างทาง “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเธอนี่” แจอีแย้ง “สรุปว่าตามฉันมา....งั้นสิ?” “ทำไมต้องสำคัญตัวเองขนาดนั้นด้วย?? เธอคิดว่าเธอเป็นนักบาสฯโรงเรียนแล้วฉันจะสนใจงั้นเหรอ” จีอุนหยุดกะทันหันแล้วหันมามองหน้าคนที่เดินอยู่ข้างๆซึ่งบัดนี้ก็หยุดเช่นกัน “เปล่า...แค่ฉันคิดว่าฉันไม่เคยคุยกับเธอก็เท่านั้น...มันออกจะแปลก” “งั้นถามไรหน่อยสิ” “ว่ามา..” “ ถ้าเธอยังนั่งอยู่ในวงอยู่ เธอจะตอบคำถามของโดฮยอนว่าอะไร”“ อ๋อ นี่ลงทุนเดินตามมาเพราะอยากรู้คำตอบหรอ”“ป....ปล่าว...นะ” แจอีตอบพลางโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ จีอุนก้าวมาทางเธออีกหนึ่งก้าว...แล้วดึงแจอีเข้ามาจูบอย่างแผ่วเบา..... ........................... .......................... เขาถอนริมฝีปากออกจากเธอพลางกล่าวยิ้มๆ “ฉันจะกลับไปตอบคำถามโดฮยอนเดี๋ยวนี้แหละ” จีอุนตอบ “ ไม่นะ....อย่าาาาา....อย่าทำ....ขอร้อง” แจอีตะโกนสุดเสียงเพราะจีอุนกำลังจะเดินกลับไปทางเดิมแล้ว“ เธอชอบฉันงั้นหรอ???” เขาหันกลับมาถามเธอ“ เธอ.....” แจอียังคงงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไปสดๆร้อนๆ นี่เธอเพิ่งจะโดนนายพัก จีอุน...จูบไปหรอนี่??? นี่มันอะไรกัน??....ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ง่ายๆล่ะ??... ดูเหมือนว่าแจอีกำลังจะเข้าใจเหตุการณ์ในไม่ช้า เนื่องจากเธอสังเกตเห็นท่าทางการเดินของจีอุนเป็นไปในทิศทางที่ผิดไปจากปกติ....เขาก้าวขาช้าๆ ลำตัวเอนไปมา ที่สำคัญ....เมื่อครู่ที่เขาเข้ามาใกล้เธอ เธอได้กลิ่นโซจูจากตัวเขาชัดเจนเหลือเกิน......“ เมาสินะ....” เธอเอ่ยขึ้นเบาๆกับตัวเอง“ อย่างนี้คงไม่มีอะไร....เธอคงจะจำอะไรไม่ได้หรอก พรุ่งนี้ไปก็ลืมแล้ว” แจอีกล่าวจบพลางถอนหายใจกับตนเอง นี่มันเป็นเรื่องที่น่าดีใจหรือเสียใจกัน เธอควรจะรู้สึกดีใจที่เขาเมาแล้วรับรู้ว่าเธอชอบเขา หรือเสียใจที่เขาเมาแล้วทำอะไรที่ขาดสติลงไป.....แล้วถ้าเขากลับไปที่วงฉลองล่ะ???“ แย่แล้ว !! เธอกำลังจะไปตอบคำถามโดฮยอนใช่มั้ย????” ยังไม่ทันจะได้กล่าวจบ เธอก็รีบวิ่งตามเขาไปนั่นเอง แจอีหยุดนั่งลงที่ข้างๆมินอาตามเดิม เธอสังเกตเห็นว่าจีอุนผล็อยหลับอยู่ข้างๆแทควานไปแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี“ เมื่อกี้พอนายจีอุนกลับมา...เขามาตอบว่าอะไร” แจอีกระซิบถามมินอา“เขามาตอบว่าเขาเพิ่งจะจูบกับ....รุ่นพี่อาจุงอ่ะ” มินอากล่าว ราวกับว่าหัวใจหล่นฮวบลงไปอยู่บนพื้น ... อีกครั้งแล้วสินะ...ที่เธอรู้สึกแบบนี้....เขา...กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่ใช่มั้ย?? เธออยากจะขอบคุณที่เขาไม่เอ่ยว่าเป็นเธอ...หรืออยากจะโกรธที่เขาเห็นว่าคนที่เพิ่งจะจูบไป....เป็นคนที่เขาชอบกันแน่.....ทำไมนายถึงใจร้ายแบบนี้......ทำไมนายถึงไม่รู้ซักทีล่ะ.....
-------------------------------------------- แน่นอนว่าวันเวลาผ่าน เรื่องราวยังคงเป็นไปเช่นเดิม.....ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ผู้ชายใจร้ายคนนี้ยังคงปฏิบัติกับเธอแบบเดิมๆ เรื่องวันนั้นมันคงเป็นเหมือนกับความฝันของเธอสินะ....ยังไงคนที่เขาชอบก็คือรุ่นพี่อาจุง....ยังไงเขาก็ไม่มีวันหันกลับมามองเธอ... แต่ยังไงเธอก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้.... ................................................. แจอีในปัจจุบัน...ที่ยังเดินตามหลังของจีอุนอยู่นั้น กำลังใช้ความพยายามอย่างที่สุด ที่จะไม่ให้เขารู้ตัวอีกว่าเธอแอบเดินตามเขามา เพราะแม้ว่าเขาเมา เขาก็ยังสามารถรู้ได้เลยว่ามีคนเดินตาม เธอเว้นระยะไว้สักนิดเพื่อที่จะเดินได้อย่างสบายขึ้น แจอีมองหลังของจีอุนก็ได้แต่ยิ้มอย่างเศร้าๆ เธอไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเมื่อไรกันที่แผ่นหลังที่เธอมองอยู่นั้น จะหันกลับมาเป็นอีกด้านพร้อมกับใบหน้าที่อบอุ่น บรรจงคลี่ยิ้มให้แก่เธอ.... “ มีแต่ความหวังลมๆแล้งเท่านั้นแหละ....ที่ฉันยังคงเชื่อ...”---------------------------------- แจอีหยุดเดินตามจีอุนแล้ว....เนื่องจากนี่มันเป็นเวลาค่ำซึ่งจีอุนก็คงจะกลับบ้าน...เธอเองก็เช่นกัน ใช่ว่าจะไม่มีอะไรทำนี่...งานก็เยอะ...และยังต้องกลับบ้านอีก...เธอจึงตัดสินใจเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยเพื่อใช้เวลาพักผ่อนหัวใจที่เหนื่อยล้าจะดีกว่า... ทันทีที่แจอีก้าวเข้าบ้าน เธอรู้สึกสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง....บรรยากาศที่บ้านดูแปลกไป ทั้งเงียบและตึงเครียด เธอเดินผ่านโถงพลางสังเกตเห็นแม่ของเธอนั่งหันหลังอยู่ในนั้น... “ แปลกจริง...ปกติเสียงทีวีมันต้องดังกระหึ่มเลยนี่..แม่เป็นอะไรไป” แจอีคิด“ แม่คะ...หนูขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะ” แจอีกล่าวกับแม่ของเธอก่อนจะก้าวขาขึ้นสู่ห้องนอนของตนเองอีกครั้งที่เธอรู้สึกแปลก...ไม่มีเสียงตอบจากแม่...เธอพยายามจะคิดว่าแม่คงจะได้ยินแล้วแต่ไม่ตอบก็ได้ บางทีแม่อาจนั่งหลับอยู่... “ เฮ้อ.....เหนื่อยจริงๆเลย ทำไมวันนี้มันเหนื่อยอย่างนี้เนี่ย...ฉันจะต้องโตไปเป็นผู้ใหญ่อีกใช่มั้ยเนี่ย..แล้วฉันจะต้องเหนื่อยอีกมากเท่าไหร่กัน” แจอีกล่าวพลางยกมือขึ้นวางบนหน้าผาก เธอจ้องมองดูเพดานห้องเป็นเวลาระยะหนึ่งแล้วจึงผล็อยหลับไป................................... ................................... แสงแดดสีทองส่องประกายต้องกระทบลงบนพื้นทะเลสีคราม เสียงนกร้องขับขานที่ริมหน้าต่างชวนให้แจอีสะตุ้งตื่นขึ้น เธองัวเงียลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆ ...“ อ๊า...อะไรเนี่ย นี่เมื่อคืนฉันไม่ได้ลงไปเลยหรอเนี่ย...ชุดก็ยังไม่ได้เปลี่ยน...แย่จริงๆ” เธอพึมพำกับตนเอง“ ทำไมต้องมีตอนเช้าด้วย...เบื่อจริงๆ ไม่เห็นอยากจะตื่นขึ้นมาเลย....” เธอกล่าวต่ออย่างหัวเสีย พลางนึกถึงตัวการที่ทำให้เธอต้องเหนื่อยใจและเหนื่อยกายอย่างนาย พัก จีอุน... แจอีรีบออกจากบ้านเพราะเลยเวลาเข้าแถวตอนเช้ามาแล้ว แม้วันนี้จะเป็นเช้าวันศุกร์ที่สดใส แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสดใสตามไปด้วยเลย...สองวันมานี้ทำไมมีแต่เรื่องแปลกๆ กับคนแปลกๆ ... เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย.... แจอีวิ่งผ่านหลังของครูเวรหน้าประตูไปอย่างรวดเร็ว เป็นที่น่าแปลกอีกครั้งที่ครูไม่ทันได้เห็นเธอ .. เธอยิ้มอย่างมีชัยให้กับความสามารถของตน“ เก่งจริงๆเลยฉัน...รอดมาได้ไงเนี่ย...”................................... วันทั้งวันแจอีรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างมาก ไม่มีใครยอมพูดคุยกับเธอทั้งๆที่ควรจะเป็น แต่เธอก็เข้าใจดีอยู่ว่าเมื่อสองวันก่อนมินอาทะเลาะกับหัวหน้าห้อง อีกทั้งเธอยังเข้าข้างมินอาอีกด้วย นี่คงเป็นสาเหตุที่คนอื่นๆซึ่งเข้าข้างโดฮยอนคงจะไม่ยอมพูดกับเธอละมั้ง... วันนี้แจอีไม่พบมินอาเช่นเคย...มินอาไม่มาโรงเรียนตั้งแต่ที่ทะเลาะกับโดฮยอนแล้ว ยัยทอมกินอุดมการณ์นั่นคงไม่อยากจะพบคู่กรณีแน่ เพราะอาจจะพลั้งมือหาเรื่องอีก ... แจอีคิด เธอเดินฝ่าฝูงคนในโรงอาหารอย่างยากลำบากเนื่องจากเธอไม่ค่อยถูกใจรสชาติเท่าไร เธอเดินไปที่สระน้ำโรงเรียน...แล้วต้องหยุด พัก จีอุน....ทำไมเขามานั่งที่นี่??? เขาไม่ยอมเข้าเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว แจอีเข้าใจว่าเขาคงมีซ้อมแต่ขนาดพักกลางวันเขายังไม่ยอมไปกินข้าวอีก....“ รุ่นพี่ครับ....ไม่มีหนทางอื่นแล้วหรอ....ไม่มีทางอื่นที่จะช่วยให้รุ่นพี่ฟื้นขึ้นมาเป็นปกติได้แล้วหรอ...ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยหรอครับ...” จีอุนกล่าวอย่างเหม่อลอยกับสระน้ำโรงเรียน“ เกิดอะไรขึ้น??” แจอีกำลังใช้ความคิด แม้ว่าเธอจะน้อยใจที่เขายังเอาแต่เรียกหารุ่นพี่อาจุง....แต่เธอก็อดเสียใจไม่ได้ที่เห็นเขาเป็นแบบนี้...ท่าทางของจีอุนยังคงเป็นแบบเมื่อวาน...แบบที่เธอเจอที่ริมทะเล...เธออดคิดไม่ได้จริงๆว่าเหตุใดผู้หญิงคนนั้นถึงทำให้เขาเป็นได้ถึงขนาดนี้ หยาดฝนเม็ดโตตกกระทบลงบนหน้าต่างห้องเรียน สภาพอากาศเมื่อบ่ายช่างผิดกับเมื่อเช้าเหลือเกิน...ทั้งๆที่เมื่อเช้ายังคงความสดใส...เหมือนกับพระเจ้าจงใจกลั่นแกล้งให้อารมณ์ของใครหลายคนหมองหม่นตามไปด้วย... จีอุนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง...เขาใช้เวลาจ้องมองกลุ่มเมฆดำและเหล่าเม็ดฝนนั่นเป็นเวลานานแล้ว หากเวลาหมุนกลับไปได้อีกครั้ง.....เขาคงอยากจะกลับไปช่วยเธอ... กระดาษสีขาวบนโต๊ะของจีอุนไม่ได้ถูกหมึกสีน้ำเงินเขียนสิ่งใดลงไป แจอีที่นั่งเยื้องอยู่ข้างหลังกำลังพยายามที่จะไม่เงยหน้าขึ้นไปมองเขา เธอยังคงก้มหน้างุดจ้องมองตัวหนังสือที่เธอเพิ่งจะเขียนไปเมื่อครู่บนสมุดของตนเอง...เธอไม่อยากมองดูจีอุน...เธอไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวด...ไม่อยากรับรู้ว่าเจาทรมานเพราะกำลังคิดถึงผู้หญิงคนนั้น.... หยดน้ำใสร่วงหล่นลงบนกระดาษสีขาวบางทำให้กระดาษนั้นเปียก มือของเขาแม้ว่าจะกำปากกาแน่นแต่ทว่าสั่นเทาเหลือเกิน...การมองดูท้องฟ้าเวลาฝนตกแล้วคิดถึงใครสักคนมันเจ็บปวดขนาดนี้เลยหรอนี่... ถ้าเพียงแต่............... จีอุนผู้ซึ่งไร้มารยาทลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบวิ่งออกไปจากห้อง เพื่อนๆคนอื่นภายในห้องมองตามไปอย่างสงสัย อาจารย์ประจำวิชาภูมิศาสตร์เพียงแต่เงยหน้าจากกระดานดำแล้วส่ายหัวน้อยๆ แจอีไม่สนใจอีกแล้วว่าเพื่อนๆของเธอจะคิดอย่างไร...เธอเพียงแต่อยากจะรู้ว่า...จุดหมายปลายทางความทุกข์ของจีอุน...ไปจบลง ณ ที่ใด เท่านั้นเอง แจอีวิ่งตามจีอุนออกมาจากห้องเรียน เธอสังเกตเห็นแผ่นหลังกว้างนั้นวิ่งฝ่าสายฝนออกไปจากตึกเรียน แจอีตัดสินใจวิ่งตามออกไป... นายพัก จีอุน...นายจะไปที่ไหนกัน...ฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าอะไรทำให้นายเสียสติได้ถึงเพียงนี้...ฉันเพียงแต่คิดว่า...ขอให้ฉันได้ตามดูนายต่อไป....คอยเฝ้าดูไม่ให้นายคลุ้มคลั่งคิดทำอะไรบ้าๆกับตัวเองก็พอ...... จีอุนวิ่งมาสิ้นสุดลงที่โรงพยาบาลประจำเมือง เขาก้าวขาช้าๆขึ้นไปบนตึก... แจอีเดินตามไปห่างๆ... ประตูสีขาวถูกผลักให้เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวหน้าตาซีดเซียวคนหนึ่งนอนอยู่ในนั้น แม้ว่าเสียงสายฝนจะโหมกระหน่ำภายนอกดังเพียงใด ... ก็ไม่อาจทำให้หญิงสาวคนนั้นตื่นขึ้นมาฟังได้เลยสายน้ำเกลือ และเครื่องช่วยหายใจยังคงทำงานต่อไป...ลมหายใจแผ่วเบาของเธอสะกดให้ชายหนุ่มก้าวขาเข้าไปที่เตียงผู้ป่วยอย่างช้าๆ แจอีที่เฝ้าดูอยู่เบื้องหลังมองตามด้วยความเจ็บปวด “ พี่อาจุง....อย่า...เป็น..อะไร...เลย..นะครับ..” จีอุนกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเนื่องจากเขากำลังสะอื้น“ ผมยอมเสียสละชีวิตตัวเองแทน...ขอแค่พี่ฟื้นก็พอ..” ประโยคนี้ทำให้ผู้ที่แอบฟังอยู่ถึงกับปวดร้าว“ ทำไมพี่ต้องไปที่นั่นคนเดียวด้วย...ทำไม..ทำไมพี่ไม่มาบอกผมว่าสร้อยนั้นมันตกลงไปล่ะ” จีอุนเริ่มตัดพ้อต่อว่าบุคคลที่นอนนิ่งอยู่ด้วยเสียงอันสั่นเครือ“ พี่ครับ....ตื่นขึ้นมาสิครับ...พี่ตื่นขึ้นมาฟังผมสิ...ผมยังไม่ได้บอกพี่เลย..” เสียงของเขาขาดหายไปในลำคอ จีอุนก้มหน้านิ่งสักพักพลางยกมือของหญิงสาวขึ้นมาจูบ เขากระซิบขึ้นอย่างแผ่วเบา“ผมรักพี่นะครับ..” ผู้ที่อดทนฟังอยู่นานทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงพอแม้แต่จะลุกขึ้นยืนอีกแล้ว สายธารแห่งหยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาอาบพวงแก้มทั้งสองข้าง....ในที่สุด...มันก็เป็นแบบนี้สินะ....ผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้หยิบยื่นความเจ็บปวดเกินจะบรรยายให้แก่เธออีกครั้งแล้วสินะ....ทำไมกัน....ทำไมเขาถึงไม่มีวันรับรู้ความรู้สึกของฉันได้เลย...ทำไมเขาไม่เคยแม้แต่จะเหลียวมองฉันแม้แต่เศษเสี้ยวสายตาเลย.... แจอีตัดสินใจออกมาจากสถานที่ซึ่งก่อสร้างความปวดร้าวให้แก่เธอ...เธอเดินอย่างเชื่องช้าผ่านห้องหลายห้อง....เตียงหลายเตียง...เธอไม่หลงเหลือความยินดีเบิกบานในหัวใจอีกแล้ว...เขา.....ช่างโหดร้ายเหลือเกิน...แม้เพียงสักครั้งที่แสดงออกถึงความห่วงใยเธอยังไม่เคยได้จากเขา..... ......แต่เธอก็รู้ตัวดีว่าถึงอย่างไรก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้เสียที......-------------------------------------- เย็นวันนั้นแจอียังไม่กลับบ้าน เธอเดินจากโรงพยาบาลมาที่ริมทะเลอีกครั้ง เธอนั่งลงช้าๆที่โขดหินหนึ่ง เท้าขวาขยับอย่าเลื่อนลอยบนทราย เธอปล่อยความคิดให้ฟุ้งซ่านต่อไป จนลืมสังเกตว่าเท้าขวาที่ขยับอยู่บนทรายเมื่อครู่เขียนออกมาเป็นชื่อพัก จีอุน...“ ขอโทษนะ...” เกิดเสียงๆหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเธอ...เสียงนั้นฟังดูเศร้าสลดใจเหลือเกิน... แจอีเรียกสติตนเองให้กลับคืนมา...เธอหันหลังกลับมาอย่างช้าๆ“ พี่อาจุง” แจอีเอ่ยเรียกชื่อบุคคลที่ยืนอยู่“ พี่ขอโทษด้วยนะ...พี่ขอโทษจริงๆ” คิม อาจุง ยืนสะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้น แจอีสังเกตเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอ...ทำไม...เธอถึงร้องไห้หนักขนาดนี้“ พี่รู้มาตลอด...พี่รู้เสมอว่าเธอรู้สึกยังไงกับจีอุน...แจอี..”“แล้วพี่ล่ะคะ....พี่อยากจะตอบรับคำพูดที่เค้าบอกพี่ไปมั้ย” แจอีถามอาจุงทั้งน้ำตา “แจอี....ที่จริงแล้ว...พี่รู้สึกกับจีอุนเค้า..แบบน้องชายคนนึงเท่านั้น....พี่ไม่อยากทำร้ายเธอ...” “แต่ถ้าพี่ไม่ยอมรับเท่ากับพี่ทำร้ายจีอุนเ้ค้านะคะ”
“พี่ถามจริงๆเถอะนะ...เธอไม่อยากคุยกับพี่ใช่มั้ย” “ทำไมต้องไม่อยากด้วยคะ...ถ้าฉันไม่อยากฉันจะกระโดด...” ยังไม่ทันจะจบประโยค อาจุงก็ปล่อยโฮออกมา เธอทรุดนั่งลงบนพื้นทราย เอามือป้องปากตนเองไว้ แจอีสังเกตได้ว่าใบหน้าสดใส และงดงามอยู่เสมอของรุ่นพี่อาจุง ถูกแทนที่ด้วยความหมองคล้ำ และรอยน้ำตา...“ พี่คะ....” แจอีกระซิบเรียกอย่างแผ่วเบา....เธออดสงสารอาจุงไม่ได้จริงๆ“พี่ขอโทษ...พี่ขอโทษที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้...เพราะพี่...แจอี..พี่ขอโทษ” แจอีได้ยินเพียงคำขอโทษหลุดออกมาจากปากของหญิงสาวตรงหน้า “ ขอโทษทำไมกันคะ....ฉันต่างหากที่ควรขอโทษ ฉันเสียใจที่ฉันช่วยพี่ไว้ได้เท่านั้น...อันที่จริง..ฉันก็ว่ายน้ำไม่แข็งเท่าไหร่เลยค่ะ” แจอีกล่าว ทว่าอาจุงกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม“ เธอ....เธอยังไม่รู้เลยหรอ” อาจุงถามขึ้น“ รู้อะไรกันคะ...” แจอีถามย้อนกลับด้วยความสงสัย
“ต่อจากนี้เธอจะไปไหน” “คงกลับบ้านมั้งคะ...แล้วพี่ล่ะคะ...พี่ยังไม่หายดี..ลุกขึ้นมาได้ยังไง” “แจอี......” อาจุงลุกขึ้นโผเข้าประคองกอดเธอ “ เธอต้องตั้งใจฟังพี่ดีๆนะ...พี่มาหาเธอที่นี่เพื่อจะขอโทษเธอ....เธอ...เธอจะได้ไปอย่างสงบ...” อาจุงสะอื้นไห้ต่อไป“ พี่.....หมายความว่าไงคะ”“ได้โปรดอย่าเสียใจเรื่องจีอุนอีกเลย....พี่รู้สึกผิดมามากพอแล้ว....ต่อแต่นี้ไปพี่จะดีกับเขาให้มาก”
“ ........................”“ แจอี.....เธอ...เธอตายไปแล้วนะรู้มั้ย....” อาจุงเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากเหลือเกิน... แจอียืนนิ่ง มือที่เคยประคองกอดรุ่นพี่บัดนี้หล่นลง...เธอกำลังสับสน...และชั่งใจว่า...เธอควรเลือกที่จะเชื่อรุ่นพี่อาจุงดีหรือไม่... เธอดันตัวออกจากอาจุง พร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า“ไม่จริง......ไม่จริง...พี่....พี่จะโกหกฉันทำไม....ดูสิ....ฉันก็ยังเหมือนเดิม...ฉันยังยืนคุยกับพี่อยู่เลย” อาจุงไม่ตอบอะไร....เธอยังคงยืนร้องไห้อยู่อย่างนั้น... แจอีวิ่งออกจากสถานที่แห่งนั้น...เธอรู้ดีว่าถึงอย่างไรเรื่องที่อาจุงพูดมันก็ไม่มีทางเป็นจริงอย่างแน่นอน เธอวิ่งมาหยุดที่หน้าบ้านของเธอ และกำลังเดินเข้าไปในห้องโถงอีกครั้ง... แจอีพบเพียงอัลบั้มรูปวางอยู่บนโต๊ะ มันถูกเปิดค้างไว้อยู่...เธอก้าวขาอย่างช้าๆเพื่อที่จะดูมัน...ภายในเป็นภาพสมัยที่เธอยังเป็นเด็กแล้วไปเที่ยวกับครอบครัว เด็กหญิงในภาพยิ้มกว้างกลับคืนมาให้แก่เธอ... เสียงสะอื้นดังมาจากห้องครัว....“ แม่คะ......” เอ่ยเรียกแม่ของเธอแต่ทว่าไร้ซึ่งเสียงใดๆตอบกลับมา...“แม่คะ....ถ้าชาติหน้ามีจริง....ขอให้หนูได้กลับมาเป็นลูกของแม่อีกนะ...” แจอียังคงทำใจยอมรับอย่างยากลำบาก เธอวิ่งออกมาจากบ้านอีกครั้ง....และมุ่งหน้าไปยังบ้านของเพื่อนสนิทเธอ....ชอง มินอา นั่นเอง ก่อนที่เธอจะถึงบ้านของมินอา เธอพบมินอานั่งอยู่ที่สวนหย่อมใกล้ๆบ้าน แจอีขยับเข้าไปใกล้และเอ่ยเรียก“ มินอา...” ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมาเช่นเคย มีเพียงคำพูดที่มินอายังคงเอ่ยเพียงลำพัง“ แจอี....ยัยเฉิ่ม...อย่าคิดว่าตัวเองเก่งเป็นอันขาดอีกนะ....เธอตั้งใจจะเป็นฮีโร่เหมือนฉัน ฉันรู้...ที่เธอยอมเสี่ยงกระโดดลงไปช่วยพี่อาจุงเพราะพี่เค้าจะไปเอาของ...ฉันก็รู้....แต่เธอช่วยบอกฉันสักนิดได้มั้ย....เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่มั้ย....ยัยบ้า....ทำไมเธอไม่มาบอกฉัน....เธอว่ายน้ำไม่แข็งทำไมฉันจะไม่รู้....เราเป็นเพื่อนกันมาแปดปีแล้วนะ.....เธอยื่นอมยิ้มให้ฉันวันแรกที่เราเจอกันในชั้นเรียนประถมเธอจำได้มั้ย.....ทำไมเธอไม่ห่วงชีวิตของตัวเองเลย....ยัยเพื่อนบ้า...ฉันเกลียดเธอ....” มินอาตะโกนเสียงดังพลางร้องไห้ แจอีไม่เคยเห็นมินอาร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน เธอรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของเพื่อนสนิททันที...ที่มินอาบอกว่าเกลียดเธอคงเป็นเพราะแบบนี้สินะ....แจอีมองดูเพื่อนของเธออย่างเลื่อนลอยพลางยกมือขึ้นลูบหลังมินอา เธอได้แต่หวังให้ความผูกพันที่มีมายาวนานส่งผ่านความห่วงใยไปให้มินอาด้วยเถิด................................................................ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำมืดสนิท...เกลียวคลื่นในท้องทะเลยังคงส่งเสียงกระทบชายฝั่งต่อไป...หญิงสาวเดินอย่างเชื่องช้าและเหม่อลอยมาหยุดที่ริมหาดอันกว้างขวางนี้อีกครั้ง...ในที่สุด....ความจริงก็ปรากฏแล้ว...เธอรู้สึกราวกับกลายเป็นผู้ที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวบนโลกนี้...ไร้ซึ่งหนทางใดๆนำพาให้เธอก้าวเดินต่อไป...สายตาทอดมองไปยังท้องทะเลสีดำที่ว่างเปล่า....เธอเฝ้ารอว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้ไป.... ---------------------------------------------------- พัก จีอุน....ต่อจากนี้เธอจะไม่เจอฉันแล้วนะ....เธออยากจะพูดอะไรกับฉันบ้างมั้ย...อะไรก็ได้...ขอแค่ครั้งเดียว....แม้ว่าเธอจะเมาฉันก็ยินดีจะฟัง....ฉันไม่อยู่แล้วเธอสัญญากับฉันได้มั้ยว่าจะดูแลคนที่เธอรักดีๆ ... อย่าปล่อยเค้าไปที่ไหนเพียงลำพังนะ....เพราะฉันไม่สามารถไปช่วยได้อีกแล้ว.... พัก จีอุน...นายทึ่ม...เธอคงจำไม่ได้เลยสินะว่าเธอเคยจูบฉัน...เธอเคยถามฉันว่าฉันชอบเธอใช่มั้ย...ฉันยังไม่เคยตอบเธอเลยใช่มั้ย....ฉันไม่ได้ชอบเธอหรอก.... พัก จีอุน......ฉันรักเธอต่างหาก..... ฉันหวังว่าเสียงกระซิบว่าฉันรักเธอนี้มันอาจจะลอยไปหาเธอได้....ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน...เธอจะทำอะไรอยู่..... พัก จีอุน....เธอคงจะสบายใจขึ้นเยอะเลยสินะ....ต่อจากนี้ไปจะไม่มีใครคอยแอบตามเธออีกแล้ว...เธอจะเป็นอิสระแล้ว.... พัก จีอุน.....คีดารีดา....ลาก่อนนะ....นายสิงโตของฉัน..... ---------------------------------------------------- ข่าวความเคลื่อนไหวของนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งแห่งโรงเรียนคังนึงที่จมน้ำเสียชีวิตเนื่องจากพยายามจะช่วยนักเรียนอีกคนถูกเล่าต่อไปเรื่อยๆ คนรู้จักหลายคนต่างพากันรวมตัวกันเพื่อที่จะเดินทางมาแสดงความเสียใจ.... งานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่สุสานริมฝั่งทะเลด้านทิศตะวันตก... เพื่อนร่วมชั้นต่างมากันพร้อมหน้า.... พัก จีอุน...ในชุดสูทสีดำ ยืนอยู่เพียงลำพังไกลออกมาจากกลุ่มคน“ยัยบ๊อง....ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร...ฉันยังจำทุกอย่างได้นะ....ถึงวันนั้นฉันจะเมา... เธออยากจะฟังฉันพูดอะไรล่ะ....ฉันขอโทษละกันที่ทำให้เธอคิดไปไกล...ทั้งที่จริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น.....และก็อยากจะขอบคุณเธอ....เธอรู้มั้ยว่าบุญคุณที่เธอทำไว้มันมากมายจนฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี....เธอรู้มั้ยว่าพี่อาจุงฟื้นแล้ว...เค้าฟื้นขึ้นมาพร้อมกับบอกให้ฉันมาหาเธอ.... พัก แจอี....ถึงเราจะไม่ค่อยสนิทกัน...ถึงฉันจะไม่ค่อยพูดกับเธอ....แต่เธอ...จะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันตลอดไป......”.......................... .........................................
...................................................... อานุภาพแห่งความเป็นเพื่อนมันมั่นคงอย่างนี้เองหรอเนี่ย..... ฉันคงปฏิเสธไม่ได้เลยสินะ..... “ฉันรักเธอ”............เสียงกระซิบอย่างแผ่วเบาและเยือกเย็นนั้นล่องลอยติดตามเขาตลอดไป
............................................
- END - จบและๆ เปลี่ยนโหมดๆๆ.. - - มาดิสกันต่อ.... ขอโทษจริงๆแคทที่ลงเลทมากกกกกกกกก หัวมันไม่กระเตื้อง ลองแต่งสักเรื่องจะเข้าใจ...เค้นอารมณ์ออกมายากลำบากเหลือเกิน ยิ่งเป็นแนวนี้...ยิ่งน่าหวั่น -*- กะเอาให้เศร้ากว่านี้...แต่หัวมันทำได้แค่นี้...
9 หน้า กระดาษ A4 พอและ -*- :: อุปสรรคในการแต่ง Whispering the LOVE :: 1.หาเพลงเศร้าฟังลำบากมากกกก เนื่องจากเอาติดตัวมานิดเดียว รู้งี้ไม่น่าลบออกไปก็ดี 2.จิ้นค่อนข้างลำบาก เพราะพระเอกของเรื่องคนแต่งไม่สนิทด้วย -*- ไม่ค่อยรู้ความเป็นไป 3.เจ้ดูหนังโรคจิตหลอนมากเมื่อคืน เสียงมันเข้าหูตลอด...ได้ยินแล้วอารมณ์เศร้าหายหมด - -* 4.เพิ่งดูรายการ Happy Sunday ที่ที่รักไปออกมา ฮาน้ำหมากกระจายเลยลืมพล็อตฟิคไป 43.625% 5.ตอนนึกออกไม่ได้แต่ง ตอนแต่งดันนึกไม่ค่อยออก.... มาด้วยประการฉะนี้แล ฯลฯ
เม้นนะเว่ยยยย อุตส่าแต่ง !!!!!
3月5日 - - - -07/03/04 เล่าเรื่องเมื่อวานอีกแล้ว..
จะมีอะไรดี..วันนี้.. ไปเฝ้าเจ้ที่ร.ร.เหมือนเมื่อวาน ตื่นแต่เช้า...ง่วง.. อยากสารภาพประชาชีว่าเมื่อคืน
แอบกินช็อกโกแลตเฮียอุลเข้าไป -*- ในที่สุดนะ...สิ่งที่สัญญาไว้...T^T ทำไม่ได้สินะ
ข้อแก้ตัวคือ ... มันจะหมดอายุกลางเดือนนี้แล้ว ถ้าไม่กิน...ยิ่งเสียดายมากกว่ากินเข้าไปอีก ...เลยกินเข้าไป
ก็...เก็บเปลือกไว้นั่นแหละ ไม่กล้าทิ้งหรอก...ออกจะคิดถึงเฮียปานนั้นนิ - -
วันนี้กำลังวุ่นๆลุ้นๆเลย เพราะได้ข่าวเรื่องเฮียรู (เรียกซะ..) หรืออีรูนั่นเอง ประสาทกินเลย คิดว่าเฮียจะมา เช็คกันใหญ่
สรุปว่าเฮีย...อาจจะมาสิ้นเดือน หุหุ รอดูกันต่อไป
ยังไงก้อแล้วแต่...จะตามเฮียให้ได้...ก้อแน่จิ...แอบหลงรักไปแล้ว ทั้งศิลปินและผู้จัดการ -*- (พี่แจมินขา....)
ตอนกลางวันอัปปาแวะมาอยู่เป็นเพื่อน เจ้พักกินข้าวเลยพาไปดูบอร์ดที่ติดรูปงานร.ร.
เจ้บ้าไปแล้ว..จะไปแกะของเค้า - -* “อุ้ย..ไม่ไหวแล้ว...สนน่ารักมากกกก”
เออ อันนั้นรู้แล้วแหละ บอกทำไม
ในเมื่อแกะไปไม่ได้ เลยแอบถ่ายรูปไปซะงั้น 5555+ นี่ถ้าเจอตัวจริงคงบ้ามากกว่านี้ (เคยเจอแล้วด้วย อิอิ..เจ้)
ตอนบ่ายออกมาหาแคทที่มาบุญครอง เหมือนจะเป็นกิจกรรมที่น่าสนใจนะ.. ยืนเม้าท์และหาร้านรองเท้าราคาถูก -*-
ได้มาร้านนึง จุดมุ่งหมายเปลี่ยนเป็นสีฟ้าแทนสีแดงซะงั้น ไม่เป็นไร มันคือเรื่องดี หุหุ
สรุปแยกกะแคทเพราะแคทจะแวะไปบ้าน(มันคือการพบปะของสมาชิกในบ้านเค้า...เราป่าวอยู่) ส่วนเรารอออมม่ามา
พอเจ้สอบเสร็จก็มามาบุญครองกัน ไปจองหนังไว้จะดูยังไงก็รัก - - (ทั้งๆที่อยากดูทุกเรื่องเลยตอนนี้)
กว่าจะเริ่มก็สี่โมงเลยพาออมม่าไปดูรองเท้า สามมมมมมมมมเหร็จจจจจจจจจจจจจจ ได้มาแล้ว 5555555+ ไม่มีการต่อรองแม้แต่น้อยยย โฮกกกกก ได้มาจนได้อุตส่าห์ฝันไว้ 55+
ตั้งชื่อและ...ชื่อน้อง “บุญแพง” เป็นนองชายของบุญชูและมุนบินละกัน 555+
หนังเริ่มและ.... ยังไงก็รัก....ยังไงก็ซึ้งจริงๆ....รักสุดๆ (หมายถึงรักผู้ดูแลซาวน์แทร็คต่างหาก...พี่บอยนั่นเอง)
ไปดูก็ดีนะ หนังตลาด คนเกลื่อนโรง ไม่รู้เมสเซนเจอร์จะเป็นแบบนี้รึป่าว...อยากดูจริงๆ กว่าจะกลับมาก็เหนื่อยและ เน็ตก็หมด คลิปก็ออกมากันตรึมมม แถมแคทยังให้ยืมมาดูอีก.............countless -*-
คอยดูกันต่อไปว่าจะมีชีวิตอยู่ยังไง - -
07/03/05 ตังค์จะหมด แถมไม่อยากไปโคฟอีก ทำไงดี ไม่รู้จะไปบอกยังไง นั่งเครียดกะนิ้ง เพิ่งรู้ว่ามานมาโคฟด้วย .. เป็นกระต่ายแบ๊วน้อย -*-
ถ้าออกไม่ได้จะต้องทำยังไง??? นี่กะเอาไปแข่งจริงหรอ?? แล้วจะชนะหรอ มีเราอยู่ในวง ??
อยากกลับบ้านแล้ววุ้ย เล่นไปซื้อคลิปทงบังมาตั้งเยอะ...ตังค์เลยไม่เยอะตามไปด้วย -*-
เนตในห้องหมดแล้ว
เอาฟิคมาลงดีกว่า รักจริงๆเรื่องนี้...
เออแคท...บอกว่าจะลงให้วันนี้แต่ต้องขอโทษจริงๆ วันนี้เราออกไปข้างนอกเลยยังไม่ได้เอามาลง เรากะจะแต่งเป็นเรื่องยาวอ่ะ หรือเอาเรื่องสั้นดี เพราะเริ่มขี้เกียจและ ขนาดเรื่องเก่ายังไม่จบ ยังไปแต่งเรื่องใหม่เลย นิสัยแย่จริงๆเรา -*-
ไปละ
3月2日 Happy AnniversaryHappy Anniversary 2 ma SPACE
ในที่สุดก็ทำสเปซตัวเองครบ 1 ปีเต็มแล้ว
...
มันเริ่มขึ้นเมื่อมีนาคมปีที่แล้ว (2006)
ปกติเป็นคนขี้เกียจมาก ทำอะไรไม่ค่อยได้นาน
มีไดก็เขียนได้ไม่กี่เดือนก็ปิดไป
มีมินิโฮมก็ใช้จ่ายอย่างเพลิดเพลิน
จนไม่รู้จะแต่งอะไรต่อได้อีก..ก็ปิดไป
เขียนฟิค...ก็หยุดไป
ดูเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เป็นโล้เป็นพายเลยเรา
...
แต่ไม่น่าเชื่อว่าจู่ๆก็มีความคิดจะทำสเปซขึ้น
สาบานกับตัวเองไว้ว่าตอนแรกต้องไปไม่รอดแน่ๆ
แต่แล้ว...
ไม่รู้เรื่องราวมันมาจกไหนนักหนา
เลยกลายเป็นที่แรกที่นึกถึงเวลาอยากจะระบายอะไรลงไป...
...
"สุขสันต์วันเกิดละกันนะ"
2007.03.01
ออกไปแฮ่ดมาแต่เช้าเลย
เนื่องจากเพื่อนที่สนิทกันมากที่สุดโทรมาหา
ไม่รู้จะอธิบายยังไง...ดีใจอ่ะ
ขอบคุณนะกิ๊กที่ยังนึกถึงเรา
ดูดิ เผลอแป๊บเดียวก็คบกันมาได้ 6 ปีแล้วอ่ะ เร็วจังเนอะ
ขอบคุณที่ยังอยู่ข้างๆเราเสมอ
ไม่ว่าเราจะทำอะไร กิ๊กก็ไม่เคยขัดใจเราเลย
ป่านนี้มันคงมากกว่าคำว่ารักแล้วมั้ง
ขอให้โชคดีนะ...หวังว่าคงจะได้เจอกันอีก ^__^
นานเลยที่ไม่เจอกัน เลยคุยกันยาว
ดูไปเหมือนคนแก่ๆได้เจอเพื่อนเราแล้วมีเรื่องคุยเยอะอ่ะ
เรารู้สึกแบบนั้น...
ได้ไปกินข้าวด้วยกัน
ไปเดินเล่นกัน
สรุปว่าความเข้าใจมันผูกให้กลายเป็นคำว่า "รู้ใจ" แล้วอ่ะ
เอาแบบนี้ดีมั้ย? อย่างนี้ซึ้งป่ะ
ถ้ามันเลี่ยนไปเราพอแค่นั้นก็ได้ 55+
เสร็จแล้วก็กลับบ้าน --
เออ..ประเทศไทยที่น่ารัก..
มีร้อนกว่านี้อีกป่ะ?
ยังไม่ได้ขยับไปไหนเลย...อยากอาบน้ำอีกแล้ว - -
ใครบางคนจะทนได้มั้ยถ้ามันเกิดร้อนมากมายขนาดนี้...หรือมากกว่านี้...
หม่อมอุ๋ยที่รักและเคารพสละเก้าอี้อันสูงเกียรติเพราะว่าร้อนรึเปล่า??
หวังว่าคงจะร้อนเนื่องจากอากาศนะคะ
คงไม่ได้ร้อนเนื่องจากมีอะไรคอยมาเผาผลาญกำลังใจที่จะนั่งอยู่บนเก้าอี้อันสูงเกียรตินั้น..มั้ง
คิดถึงจังเลย...ไม่อยากให้ออกไปเลย
ทำไมคนดีๆเริ่มเลือนหายไป
คุณลุงเสรีพิสุทธิ์ก็โดนเรื่องที่พัทยา ... -*- ใครกันใจร้ายที่สุด
เด็กไทยล่ะ...ทำอะไรกันอยู่??
เรียนพิเศษ...หรือบ้านักร้องต่างประเทศ???
ประเทศไทยกำลังร้อนนนนนนนนนนนนนนน
--- เรื่องของชาติทั้งนั้น ---
เจออากาศร้อนเข้าไปเจ้าของสเปซก็บ้าไปเลย
อัพเรื่องอะไรกันแน่วะเนี่ยวันนี้??
ดูวิกลจริตแบบแปลกๆ (รู้ตัวอีก)
อย่าไปสนใจมันเลย...อ่านผ่านๆไปเหอะ
....
ตอนเย็นนั่งว่างโครงเรื่องฟิคต่อ หัวเราะคนเดียวอีกแล้ว
แม่เริ่มสงสัย...เจ้เริ่มรำคาญ...
สรุปว่าเจ้เอาไปอ่านพูดออกมาแค่คำเดียว...
"น่ารักหว่ะ"
คนแต่งบ้าไปเลย...อยากลงบอร์ดจนตัวสั่นละ -*-
อือ เมื่อวานในที่สุดก็ได้ดูหนังที่อยากดูมานานแสนนาน
Perhaps Love อ่ะ กะจะดูตั้งนานแล้วดันเพิ่งได้ดู
เหนือความคาดหมายแฮะ...(หรือใต้ความคาดหมาย??)
ทั้งเรื่อง....ย้อนไปย้อนมา...เต้นๆๆๆ...ร้องเพลงๆๆๆ....ว่ายน้ำๆๆๆๆ.....จูบๆๆๆๆ -*-
สรุปว่านี่มันหนังอะไรว้าเนี่ย??
รู้แค่อย่างเดียว มี 4 สิ่งที่ได้จากหนังเรื่องนี้...
1.เพลงเพราะมากกกก ทุกเพลงเลย...เจ้ไล่ให้ไปหาโหลดเลย (แล้วจะมีอยู่มั้ยเนี่ย-*-)
2.ภาษาจีนเจ้าของสเปซพัฒนาขึ้น 0.386% ได้มาแค่ หนี่ ชื่อ ฉเวย / อ้ายยยย...เหมยโหย่ววว - -*
3.กามเทพเป็นใครกันแน่?? มีตัวตนจริงรึเปล่า...แล้วทำไมน่ารักขนาดนั้น -*- (ป๋าจีจินฮีของใครแถวนี้เนี่ย)
4.ทาเคชิ คาเนชิโร พระเอกของเรื่อง....อึดมาก...ทั้งดำน้ำนานๆ...และจูบผู้หญิงหลายสิบซีน ซีนละนานๆ -*-
และก็ดูไปอีกเรื่องนึง...Gangster High บอกกรมป่าไม้จะรู้จักมั้ยเนี่ย?? มีใครรู้จักมั้ย??
เอ่อ..ที่ซื้อมาดูเพราะ..นางเอกสวย..พระเอกคุ้นๆ....เพื่อนพระเอกน่ารักโฮกกก -*-
เนื้อเรื่องเป็นไงยังไม่รู้เลย...
สรุปดูไปจนจบเรื่อง....อะไรของมันเนี่ย??
เพื่อนตายหมด -*- เหลือพระเอกติดคุก...นางเอกสาบสูญ>__<
มิพึงปรารถนาสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 18 เป็นอย่างยิ่ง
เสียดาย.....ตังค์.....
สุดท้ายแล้ว...วันนี้หมาดๆเลย เรื่องที่รอคอยมานานแสนนาน...(จนลืม)
Silent Hill (แคท..เราก็ดูหนังฝรั่งเป็นนะ)
ตอนแรกงงๆ อะไรวะเนี่ย (แรกๆจะงงทุกครั้งเพราะหน้าตาไม่คุ้น มิใช่เอเชียบ้านนู๋)
ดูไปซักพัก ชักมันส์....เจ้เริ่มปิดหน้าปิดตา รับไม่ได้...โฮกก หลอนน
เราได้แต่...
ลุ้น...เพ่ง...ปวดตา..ขำ...ด่า
ไม่มีอะไรเลยเรื่องนี้...น่าเศร้าที่อุตส่าเฝ้ารอ - -"
ผีอ่ะน่ากลัวนะ...แต่มันปัญญาต๊องไปนิดป่ะ..มาทีมาพร้อมเตียง -*-
เจ้าของสเปซอ่ะกั๊ววววว กลัว
-- จบ..งง --
2月28日 [ONESHOT] Battle : ผมไม่ใช่ Q -*-แหะๆๆ เพิ่งรู้ว่าการว่างงานมันทำให้จิ้นกระจายได้เช่นนี้เองงง หึหึ
วันนี้เอาเรื่องใหม่มาลงและนะ
แคท...ลองอ่านดู ไม่ต้องคิดไรมากหรอก ขำๆ
เราเพิ่งลองแต่งป่วงดูนะนี่..ไม่นึกว่ามันจะสนุกสนานครื้นเครงขนาดนี้..ไม่เปลืองหัวสมองดีอ่ะ -*-
เอาไว้ว่างๆจะลองแจ่งใหม่สนอง need คุณเพื่อนละกัน
แต่วันนี้สนองเราก่อนนะ อิอิ
รู้สึกฝีมือถอยลง เมื่อลองแต่งฟิคป่วง 5555+
-------------------------------------
[ONESHOT] Battle : ผมไม่ใช่ Q -*-
ในเช้าวันหนึ่ง…อากาศสดใสในรอบปีก็ว่าได้..ใครบางคน…กำลัง…
‘ ทันใดนั้นเอง มีเสียงปิดประตูปังดังมาจากข้างหลัง….วันนี้คงจะเป็นเหมือนเช่นทุกวันนั่นเอง…โมโหหิว บุคคลที่กำลังใจจดใจจ่อกับการตากผ้าอยู่นั้นทำเป็นไม่ได้ยินเสียง เพราะเค้าเริ่มจะรู้สึกชินกับพฤติกรรมนี้ซะแล้วว “แซนวิช 2 ชิ้น กับเบคอน -*-“ เขากล่าวอย่างรู้ทันกับผู้ที่กำลังเดินมาทางข้างหลัง แต่มือยังคงหนีบผ้าไปเรื่อย “เปล่า..จะถามว่าเอายาสีฟันรสชะเอมของฉันไปไว้ไหนต่างหาก” คนที่เดินมาหานั้นกลับเป็นบุคคลที่ตัวเตี้ยกว่า และหน้าตาจริงจังกับการแปรงฟันมากๆ (ไม่มียาสีฟันรสชะเอมประหนึ่งทำสตางค์หาย) “มันหมดไปแล้ว..เดี๋ยวจะไปซื้อมาให้ใหม่นะ” พอตากผ้าชิ้นสุดท้ายเสร็จก็ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี เขายกตะกร้าผ้าไปวางไว้ในมุมห้องแล้วเดินไปที่ครัว…..
SHOCK ไปเลย !!!! “ นี่นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่ห๊ะ???” เขาตะโกนเสียงหลงมาด้วยความตกใจสุดๆ“พยายามที่จะหุงข้าว -*- ไม่ไหวแล้ว…รอนาย ชาติหน้าจะได้กินมั้ย” ผู้ที่ตอบกลับมาคือบุคคลที่เกือบจะทำประตูห้องพังไปเมื่อสักครู่นั่นเอง..บัดนี้กำลังจะทำหม้อหุงข้าวพังด้วย - -* “ให้ฉันทำเองเถอะ..มาๆ..ไม่รู้หนิว่าจะกินข้าวอ่ะ” เขากล่าวกลับไปด้วยความรู้สึกผิดที่สุด “เคยอยู่แต่บ้านนอกนี่….ต้องกินข้าวให้ครบทุกมื้อ..จะได้มีแรงไปต้อนควาย” -*- “เอ่อ…ควาย???” สีหน้างงสะดุดตาคนที่กำลังเข้ามาสมทบวงสนทนาเป็นอย่างมาก หึหึหึ “คุยไรกันอ่ะ…จะกินผัดควายกันหรอเช้านี้” กล่าวจบพลางส่งสายตาวิ้งๆไปให้เด็กที่ยกหม้อข้าวอยู่ “ไปเล่นเกมส์รอกันเถอะคีฮยอน เดี๋ยวข้าวเสร็จแล้วเราค่อยมากิน..นะ” “ไม่อ่ะ..วันนี้จะลองช่วยเด็กนี่ทำอาหารดู จะได้รู้ว่าใส่ไรลงไปบ้าง ถึงได้ทำให้คนกิน..หลงวันหลงคืน” วิ้งๆใส่เด็กที่ยกหม้ออยู่อีกแล้ว “เอางั้นหรอ..ก็ได้..เผื่อไว้นายทำเป็น..จะได้มาทำให้ฉันกินงายยย” นี่ก็วิ้งๆเหมือนกัน แต่วิ้งใส่อีกคน -*- -------------------------- “มองหาไรหรอ..แทฮวา” “ไม่รู้” “หน้าฉันเป็นสิวหรอ??” “ป่าว…แต่รู้สึกว่ามัน…” “อะไร..” “ช่างเหอะ..” “เอ่า ?” “น่ารักดี” “เฮ้ย ! ”“ ไปเดทกันนะ ^^”“ ไปกินยาดองมาหรอวะเนี่ย??”“ไปกันเดี๋ยวนี้เลยยยยยยยยย” ทำไมมันเป็นแบบนี้กะเรา??? (ครั้งที่1)
“ ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยย…..ไอ้นี่มันบ้าไปแล้ววว..ปล่อยนะเว่ยยยยยย” เขาร้องพลางเกาะขอบประตูแน่น“เกิดอะไรขึ้น…..ปล่อยคีฮยอนเดี๋ยวนี้นะ…ประสาทกินแล้วรึไงฮะแทฮวา !!! ” เสียงช่วยชีวิตมาแล้ว“ใช่ๆๆ นายเป็นไรของนายเนี่ย…จีอุน…มันชวนฉันไปเดทอ่ะ..จะบ้าตาย” วิ่งมาหลบอยู่ข้างหลังคนที่ถูกเรียกว่าจีอุน “เออ…ทำงี้ได้ไงเนี่ย…แกมาตัดหน้าฉันทำไมห๊ะ??” ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่เสียงช่วยชีวิตแล้วสิ -*- “อะ…อะไรของนายอีกคน???” รีบปล่อยมือที่เกาะหลังจีอุนไว้แล้วผละมาอย่างตกใจ “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาตัดหน้าฉันอีกแล้ว…ถึงไม่ได้ไปเดทก็ตาม..แค่นี้เอง…….(เสียงหายไปพักนึง)…. ฉันชอบนาย …”“ย๊ากกกกกสสส” มึน อึ้ง งง ทำไมมันเป็นแบบนี้กะเรา??? (ครั้งที่2)
ไม่ๆ โลกนี้เป็นอะไรไปหมดแล้ว คาบสมุทรเกาหลีเปลี่ยนเป็นรูปอักษร Y แล้วรึนี่…เกิดอะไรขึ้น !? แล้วเด็กนั่นหล่ะ??? เป็นกะเค้าด้วยมั้ย?? คิดได้เช่นนั้นก็วิ่งหนีออกจากสนามรบที่กำลังมีรังสีอำมหิตแผ่พุ่งซ่านของแทฮวาและจีอุน แล้วรีบพาตัวเองไปยัง… ห้องครัว !! เจอแล้ว…ไหนๆก็ไหนๆและ…ถ้าเราเอ่ยปากถามไปหล่ะ…. “นี่…นายยยย” “ดูสิ ฉันกำลังหั่นแตงกวาให้เป็นรูปกระต่ายย ย ^^ ” หันมาทำเสียงตื่นเต้นพลางยกชิ้นแตงกวารูปกระต่ายขึ้นมาโบกใส่คนตรงหน้าไม่นะๆ ฉันกำลังจะตายเพราะท่าน่ารักๆนี่ เกิดอะไรขึ้น รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด…เด็กนี่… “มีอะไรหรอ..หรือว่าอยากกินยอดไผ่หล่ะแพนด้า ^^ ” มันยังคงทำตัวน่ารักต่อไป -*-ความอดทนของคนมันมีขีดจำกัดนะ…ถ้านายทำท่าแบบนั้นอีกล่ะก็…. “ป่าว..อยากกิน..” “หืม??” สนอกสนใจฟัง….โฮกกก น่ารักจริงๆ “กิน….” “คิมบับ??” “กิน…..นาย - -“ “กินฉัน??….อะไรอ่ะ งง” ท่างงมันยังน่ารักอีกกกก ไม่ไหวแล้วนะ ขาสั่นเป็นอย่างมาก “ขอทีเถอะ…ช่วยรู้หน่อยได้ม้ายยยย”
----- วิ่งเข้าใส่แล้วประกบปากอย่างจัง !!! -----
“ย๊ากกกกกกกกกกกกสสสส” สองเสียงประสานกันโดยมิได้นัดหมาย เหมือนจะลืมตัวว่าทำอะไรลงไป….เขาค่อยๆถอนริมฝีปากออกแล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิด… “ขอโทษ…” “หมายความว่าไง” อันนี้คือเสียงชาวบ้านทั้งสองที่มาสอดรู้สอดเห็นถาม “ช้านนนนม่ายยยยช่ายยยยควีนนนนนน” !!!!!!!!!!!
…………………..
แค่นี้ get ป่ะหล่ะ….ทีนี้รู้ยัง?? ถึงหน้าตาจะสวย -*- แต่ไม่ได้เป็น Q 100 เปอร์ -*- .. รักเด็กด้วย .. เออ…และอิเด็กคนนั้นหล่ะ…มันยังไม่ได้พูดไรเลยหนิ (ไปดูมันต่อๆ) “ตกลงเอาฉันมาเป็นข้อพิสูจน์ว่าตะเองไม่ใช่คิวใช่มั้ย?? นี่หากินง่ายๆแบบนี้หรอ??” โฮกก มานร้องไห้ลงบันไดไปแล้ว ทำไมกลายเป็นแบบนี้ได้….. ดูเหมือนทุกคนกำลังจะเกลียดเรา -*- ไม่สิ .. ยังเหลืออีก 2 คน…ยังไม่ได้เอ่ยถึงเลย (เอ่ยถึงไปคนเดียวตอนแรกๆ) “ช่วย..ดะ..!! ” Shock อ่ะพี่น้อง…พวกเค้าไม่อยู่ในบ้าน o__O !!พวกเค้าไปไหน?? ทำไมปล่อยเราให้เผชิญชะตากรรมเยี่ยงนี้ โนววววววว เยี่ยงนี้อ่ะเยี่ยงไหน??? นี่ไง….. “ตกลงจะเลือกใคร….ฉัน หรือ แทฮวา” “เค้าเกลียดตะเอง….ตะเองไม่รักเค้าตะเองยังมาทำร้ายจิตใจเค้าอีก…หงึกๆ” “ไม่ตอบจะพังประตูเดี๋ยวนี้แหละ ~!!!”
……….
โอยยยย มึนนนนนนนนนนน มึนน มึนนนนนนน มึนนนนนนนนนนนนน มึนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน - มึน – ช่วยด้วย…สรุปเราผิดรึ?? -*- มึนง่าาาาาาาาาาาาา เรื่องราวมันก้อมีมาฉะนี้แล ฯลฯ ----------------------------------- เฮ้ย เด๋วก่อนนนน และสองคนนั้นตกลงไปไหน?? …………………. ………. “ทำไมเอารสนั้นหล่ะ ผมไม่ชอบ >__< ”“ ก้อพี่ชอบอ่ะ พี่ชอบเวลาแปรงมันเหมือนอมยาอมเลย”“หารสชะเอมไม่เจอจิงดิพี่??” “อือ เจอแต่รสสละฯอ่ะเอามั้ย??” “ไม่เอา จะเอาชะเอมมมมม ชะเอม ONLY ! ”“ มีรสสาหร่ายด้วย น่าลองนะ”“ชะเอมๆๆๆๆๆ” ร้องจะเอาแต่ชะเอมพลางชักกระตุกไปด้วย -*- “งั้นไปหาร้านอื่นกัน” “แล้ววันนี้ผมจะได้แปรงมั้ยเนี่ยฟัน - -*” “เหอะน่า…ก็มีพี่ได้กลิ่นคนเดียวอยู่แล้วหนิ^^ ”“ ร้านอื่นก็ร้านอื่น….ถ้าไม่มีหล่ะ”“ไม่มียอมให้ดึงปากเลย” งุ้งงิ้งๆ กันอยู่สองคน หารู้ไม่ว่าที่บ้านกำลังจะเกิดสงครามย่อมๆเพราะผช.ที่ไม่อยากเป็นคิวคนหนึ่งแล้ววว
- จบ – (ยังไม่บริบูรณ์) มึน…มาอยู่กะคนแต่งซะ…เรื่องจะได้จบบริบูรณ์ อิอิ --------------------------------------- จบและ คิดว่าไงกันอ่ะ โดยส่วนตัวเฉยๆอ่ะ แต่ว่ามันไม่อยู่ในโครงที่วางไว้เลย -*- ใช่มั้ย?? เอาไว้มีอารมณ์จะแต่งดีๆเน่อ
2月27日 อี เจ มัก ชี จัก ดเวน อี ยา กี (The Story Has Just Begun..)เรื่องที่หนึ่ง : ตำนานรักดอกหน้าวัว
ในอดีต..
"จะเป็นนาย..หรือฉันกันแน่..ที่จะได้หัวใจคิมฮีชอลไป"
"ฉันไม่ปล่อยให้นายเข้ามาเป็นคู่แข่งของฉันแน่นอน..ฮันเกิง.."
"ก็คอยดูแล้วกัน..ว่าฮีชอลจะเลือกใคร..หึหึ"
ปัจจุบัน
"ชเวชีวอน..ก็ยังเป็นคนเดิมที่ยังคงชอบมาจับต้องตัวผมอยู่ตลอดเวลาน่ะครับ
ผมละบางทีก็รำคาญ..แต่ก็จริงๆแล้วผมก็ชอบแหละ ^^"
"ฮันเกิง..นาย..ต้องยอมรับความจริงนะ..ตอนนี้
ฉัน..กับฮีชอล..เรารักกัน...รักกันมากๆด้วย.."
"ชีวอน...ฉันว่า..คนที่ฉันรักจริงๆก็คือ..นาย.."
"เฮ้ย...ฮันเกิง !!!"
ปัจจุบัน(ขึ้นมาหน่อย)
"ถ้าแกไม่ยอมลงเอยกัยสเตลล่า พ่อก็จะไม่ให้แกไปทำงานนั้นอีก ชีวอน"
"แล้วพ่อจะให้ผมทำไง"
"ไปนิวยอร์กกับสเตลล่า แล้วถ่ายรูปกลับมาเป็นหลักฐานด้วย"
...
"ฮีชอล....ผมขอโทษ"
"นายต้องตัดสินใจแล้วหล่ะ..ว่านายจะทำยังไงกับชีวิตต่อไป.."
"แต่ผมไม่ได้รักสเตลล่าแม้แต่น้อยเลยนะ...
ยังไงคนที่ผมรักก็คือคุณ..คิมฮีชอล..ผมรักคุณ
แต่ถ้าผมไม่ทำแบบนั้นผมคงจะไม่ได้เห็นหน้าคุณอีก..."
-ทู บี คอนฯ-
เรื่องที่สอง : ตำนานรักดอกยี่โถ
~ ไม่อยากจะเลือกใคร..อยากเก็บเธอเอาไว้..ทั้งสองคน ~
ด้านแรก
"รู้สึกถึงอะไรบางอย่างมั้ย..ทึกกี้^^"
"รู้สึกว่าเรารักกันน้อยลงมั้ง" (พูดลอยๆไม่ได้ใส่ใจ-*-)
"ฮะ?? หมายความว่าไง..แอบมีคนอื่นหรอ"
"อะไร..ป่าว..ไม่ได้ว่าไรซักหน่อย..
แค่เบื่อๆ - -"
"เบื่อผม???"
"มั้ง..เอ้ย..ไม่ใช่ๆ
จะบ้าหรอคังอิน..นายก็รู้ว่าชาวบ้านเค้าเชียร์ให้พวกเรารักกันแค่ไหน"
"แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆสินะ ^^"
"เปล่า..ไม่ใช่" (พูดลอยๆอีกครั้ง)
"ฮะ??..อะไรนะ"
อีกด้าน
"เหนื่อยมั้ย..จงอุน" (ถามอย่างใส่ใจ)
"ทำไมไม่ใส่แหวนคู่ของเราหล่ะจองซู?"
"ฉันแค่ถอดมันตอนล้างมือน่ะ" - -
"คุณยังคงกลัวว่ายองอุนจะระแคะระคายเรื่องนี้ใช่มั้ย...งั้นไม่เป็นไรหรอก"
"ทำไมเธอถึงได้เข้าใจฉันอย่างนี้ล่ะ..น่ารักจริงๆ" (หอมไปฟอดใหญ่)
"ก็จริงๆแล้วผมรักคุณนี่นา"
"เมื่อไหร่เราจะได้เปิดเผยซักทีน้า..ฉัน..กับยองอุน
เธอ..กับรยออุค -*-" (ไม่เห็นจะเข้ากันเลย)
"แล้วที่แอบกระโดดกอดผมตอนไปเที่ยวเมืองไทยนี่ยังไม่เรียกว่าเปิดเผยอีกหรอ??^^
ผมกับน้องอุคมีอะไรกันที่ไหนเล่า - -*"
"ก็เหมือนฉันกับยองอุนนั่นแหละ ^^"
-ทู บี คอนฯ-
เรื่องที่สาม : ตำนานรักดอกเล็บมือนาง
-เวลางาน-
"ช่วงนี้เราก็ไม่ต้องไปซ้อมหนักเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคยูฮยอน"
"ทำไมล่ะพี่จงอุน?"
"ก็..ไม่ดีหรอ..ใครมีธุระอะไร..จะได้รีบไปสะสาง อิอิ" (มีจุดประสงค์แอบแฝงนั่นเอง)
"หมายความว่าเค.อาร์.วาย จะไม่มีงานแล้วหรอ??"
"เฮ้ย ไม่หรอก..จริงๆก็ยังมีอยู่แหละ แต่ก็ไม่มากเหมือนเมื่อก่อนไง ช่วงนี้พวกทีเค้าต้องทำงานกัน
เห็นแล้วน่าเป็นห่วงจังเลย" (ยังไม่เลิกแอบแฝง..ได้ข่าวนี่มันคนละเรื่องกัน)
-นอกเวลา-
"เมื่อกี๊นายเรียกฉันหรอคยูฮยอน...มีอะไรอ่ะ?"
"เปล่า..ก็แค่ไม่มีไรทำอ่ะ อยากกินซุปสาหร่ายอ่าอุคกี้ ทำให้มั่งดิ"
"ฉันทำไม่อร่อยเหมือนซองมินหรอก"
"แต่ปัจจุบันมันอาจจะอร่อยก็ได้นะ..เพราะฉันเป็นคนกิน ^^"
"....กินอะไรกันแน่..ใช่ซุปแน่หรอเนี่ย.." (น้องอุ๊คเริ่มกลัวสายตาแบบนั้น -*-)
"อื้มมม อย่าลืมหั่นปูอัดเป็นรูปหัวใจของผมด้วยน้า..^^"
"..........." (อุ๊คถึงกับพูดอะไรไม่ออก...ฟรีซไปกับสายตาหวานเยิ้มของคยูฮยอน)
"....เดี๋ยวนี้ยังไปมิฯ ฟอร์ยูอยู่มั้ย??"
"ก็ไปอ่ะ..แล้วแต่พี่จงอุนจะชวน"
"ทีหลังเราก็ไปพร้อมกันเลยนะ"
"ทำไมอ่ะคยู"
"หึง" - -
- ทู บี คอนฯ -
เรื่องที่สี่ : ตำนานรักดอกซากุระ (ลำเอียงทั้งชื่อและสีตัวอักษร -*-)
Little Pumpkin's thought
"นี่ๆ ถามไรหน่อยสิ" *วิ้งๆ*
"ฉันก็เห็นนายตามถามฉันตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ - -"
"ตกลงนายชอบใครกันแน่อ่ะ ฮ้า??" *วิ้งๆ*
"..? ทำไมจู่ๆถาม?"
"ทงแฮหรอ..หรือพี่จองซู..หรือว่าพี่ฮันเกิง??"
"อะไรของนายเนี่ย??"
"อยากรู้อ่ะ ตอบๆๆๆๆ นะๆๆๆ"
".....ชอบ..คนที่คอยตามฉันตลอด..มั้ง" (ยังคงไม่สนใจกับสายตาคู่นั้น)
(นั่งนับนิ้วแล้วพึมพำ) "ใครกัน...ตามนายตลอด??"
"..........ไปถามคยูฮยอนดิ >__<" (เคืองๆ)
"บ้า..คนที่นายชอบ..เกี่ยวอะไรกับคยูฮยอน" (เคืองมั่ง)
"ถามว่าเค้าจะยกให้มั้ยไง" - - (เมื่อไหร่นายจะรู้ซักที -*-)
Sassy Chicken's thought
"ฉันจะเข้าห้องน้ำ..ตามมาทำไม??"
"ก็ได้...." (ค้อนใส่แล้วจากไป)
"เฮ้ย....ล้อเล่น"
"รำคาญหรออึนฮยอก?"
"ปะ...ป่าว...แต่แบบ.."
"อะไร?...แล้วไปกินไรมา..หน้าแดงจัง?"
"เลิกจ้องซะทีได้มั้ยเนี่ย.." (หันหน้าไปทางอื่น)
"อยู่ด้วยกันมาก็นานและ..จะมาเขินอะไรฉัน?"
"เฮ้ย..จะบ้ารึไง..ใครเขินน"
"ซองมิน...คือว่าฉัน..."
"อื้มมๆ ว่ามาสิๆ" (ใจจดใจจ่ออย่างแรง)
"ฉัน......." (เห็นคยูฮยอนเดินมา)
"ฉันอะไร??"
"ฉันจะเข้าห้องน้ำ !!"
"อ่าวหรอ...เอ่อ โทดที" (หันไปเจอคยูฮยอนแล้วรีบจากไป)
"เฮ้อ.....เมื่อไร่จะกล้าซักทีนะเรา??"
FACTFILE OF THEIR RELATIONSHIP
"ไม่สบายรึเปล่าซองมิน..ช่วงนี้ดูไม่ค่อยร่าเริง"
"รู้ได้ไง"
"สังเกตตั้งแต่ตอนที่ไทยแล้วอ่ะ"
"สังเกตด้วยหรอ?? สนใจจะถามด้วยหรอเนี่ย"
"อ้าว..ฉันกับนายก็สนิทกัน ทำไมนายเป็นอะไรฉันจะไม่รู้ล่ะ??"
"เลิกแล้ว.."
"เลิก?? อะไรเลิก??"
"ฉันเลิกกับ...." (ดึงอึนฮยอกมากอด)
"เฮ้ย...เออ..ไม่..ไม่ต้องเสียใจนะ..จะบ้ารึไง เป็นฟักทองต้องเข้มแข็งดิ" (ลูบหลังอย่างห่วงใย)
"นายจะคอยเป็นกำลังใจข้างๆฉันใช่มั้ย??"
"เอ่อ..ก็ใช่..ใช่ๆ..ก็เราเป็นเพื่อนสนิทกันนี่นะ" (แอบถอนหายใจ)
"แต่เพื่อนสนิทคงทำอะไรได้ไม่มากสินะ"
"เมื่อไหร่นายจะรู้ซักทีล่ะซองมิน"
"ฉันรู้แล้วแหละ"
"ฮะ?? รู้แล้วว เอ่อ..คือ..มัน..แบบ.." (ตะกุกตะกัก)
"ขอบคุณนะ..อึนฮยอก..นายทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย ^^"
"แล้วนายก็จะมาตามฉันต่อใช่มั้ยเนี่ย.."
"ระวังตัวไว้ล่ะอีฮยอกแจ..พรุ่งนี้ฉันจะไปจัดคิสกับนายและพี่จองซู..จุ๊บๆ^^"
"........!!"
- ทู บี คอนฯ-
เรื่องที่ห้า : ตำนานรักดอกกาหลง
"ฉันกำลังจะเป็นบ้าเพราะนาย"
"อะไร..เกิดนึกหึงอะไรขึ้นมาอีกหล่ะ"
"เอาอีกแล้ว..ทำไมถึงชอบทำให้ฉันประสาทเสียอยู่เรื่อย"
"เดี๋ยวนี้พูดจาไม่ค่อยดีเลยนะ..คิมคีบอม"
"ก็ใครหล่ะ...ต้องคอยให้คนอื่นเอามานินทาตลอดว่าฉันไร้ประสิทธิภาพ"
"ฮะ??..ว่าไงนะ"
"เอเดน..ฟังนะ..
นาย..จะไปกิ๊กกับใครก็ช่าง...แต่ต้องมีฉันคนเดียว.."
"เฮ้ย..เรื่องนี้เองหรอ..นี่หึงขนาดนี่เลยหรอคิมคีบอม"
"จะให้ฉันว่าไงหล่ะ กับอึนฮยอกก็ครั้งนึงและ นั่นฉันไม่ได้คิดอะไรนะ เพราะนายรุ่นเดียวกับเค้า
และไหนจะเป็นชีวอนอีก..นายก็รู้ว่าเค้ายิ่งประสบปัญหากับพี่ฮีชอลอยู่..ทำไมนายถึงได้.."
"ฉันป่าวเข้าหาใครนะ..."
"ทำไมถึงดื้อแบบนี้ล่ะ..จะแก้ตัวรึไงฮะเอเดน??"
"ชีวอนเค้าแค่มาปรึกษากับฉันเฉยๆ เพราะฉันก็สนิทกับพี่ฮีชอลนิ"
"แล้วเป็นฉันไม่ได้รึไง ฉันก็สนิทกับพี่ฮีชอลนะ"
"ต้องการแบบนั้นหรอ?? o__O !!
"...จะบ้ารึไง...นี่..แล้วล่าสุด..กับพี่ฮันคยอง.."
"อะไรกันเนี่ย..นายจะไม่ให้ฉันคุยกับใครเลยรึไง"
"จะเปิด แฮเร็ม งั้นหรอเอเดนนนน!!!" (คิดมาได้เนอะคำนี้)
"นี่โกรธแล้วจริงๆหรอนี่...ขอโทดดน้า..
ถึงเค้าจะไปวุ่นกะคนอื่นยังไงเค้าก็รักตะเองน้า.."
"นายรู้รึเปล่าว่าฉันต้องอดทนแค่ไหนแล้ว"
"เค้าขอโทดดดดด..ผิดไปแล้วง่า"
"สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก?"
"จ้ะๆ..สัญญาๆ" (แต่แอบไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง หึหึ)
"จะให้ลงโทษยังไง?"
"อ่า...ไม่รู้...แล้วแต่คิมคีบอมมเลยยย"
- ทู บี คอนฯ -
-----------------------------
ไม่มีไร..รักทุกเรื่องเลยอ่ะ 555+
แต่เรื่องที่ 4 รักที่สุด ^____^
HyukMin ONLY !!!!!!
แต่งโดย : Shin Ji-hee ^^
2月22日 Day After Day...วันนี้มีหลายข้อความเลย..ดีใจจังในที่สุดก็มีเรื่องอัพซะที
เนื่องจากว่าพอมีหลายประโยคที่จะลงไว้ แต่คนละเรื่องกัน เลยไม่รู้จะทำยังไงให้มันต่อกันดี -*-
"รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำตัวเหมือนขยะ....ไร้ซึ่งแก่นสารสาระใดๆ"
"เพื่อนๆ..กรุณาจำเราไว้..อย่าลืมเรา...ขอร้องล่ะ"
"ได้..คยูฮยอนก็คยูฮยอน แต่ความผูกพันกับอึนฮยอกยังไม่หมดไป..."
"ได้โปรดคิดถึงเราเสมอด้วย...แม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว.."
"ยุนโฮ..ไม่ได้รักคุณน้อยลง...ยังคิดถึงเสมอ ทุกวัน ทุกเวลา ทุกที่..คุณยังคงเป็นคนแรกสำหรับเราเสมอ"
" ขอร้องล่ะ...เอาปรีชาออกไปไกลๆจากหูตูทีท็อป...ประกาศว่าเสมือนไร้ความสามารถ"
"คืนนี้แม่จะกล่อมลูกเอง....มุนบิน...บุญชู..."
เฮ้ย พักก่อน..เริ่มจิตเกินไปละนะ .. อะไรของเราวะเนี่ย - -
"จะให้ก้มลงกราบเลยใช่มั้ย photobucket / clubbox .."
"เมื่อไหร่จะมีคนเอาบล็อกเราไปแปลซะที..หึหึ"
"เราพยายามทำมันออกมาให้ดีที่สุดแล้ว...มันเป็นแบบนี้ก็คือดีที่สุด...แค่นี้แหละ"
"ดีใจที่ช่วงชีวิตหนึ่งเป็น Hi-skool"
"อิลอู....ยังไงเราต้องดันคุณให้ขึ้นให้ได้...ไม่ว่าจะต้องไปง้ออิคุณ photobucket กี่ล้านรอบก็ตาม"
"มิ ซึ ร่า อ้ปป้ะ...กรุณาอย่าสร้างความร้าวฉานให้ Ta.Tu เลยนะ"
"You are.. my star..I'm your no.1 fan...baby please ......take my hand.."
สุดท้ายนี้..
"영원히 친구...นะ แคท หนึ่ง ผึ้ง.." 2月6日 생일 축하해요 그대 // Happy Birthday, My Love // สุขสันต์วันเกิด..นะ윤호야. 태어나 줘서 정말 고마워.
ยูนโฮ...ขอบคุณจริงๆที่คุณเกิดมาบนโลกใบนี้
사랑하고 또 사랑하는 내 윤호.
จะรัก และ รัก ยูนโฮ..เรื่อยไป
“22번째 생일 진심으로 축하해요. 오늘을 비로서 다시한번 당신을 태어나게 해주신 모든분들께 감사합니다. 이 세상 그리고 하늘 땅 공기 그리고 당신이 존경하는 부모님께도 다시한번 감사드립니다. 한국에서 생일을 맞이했다면 좋았을텐데 하는 생각을 해 봅니다. 일본에서도 세상에 단 하나뿐인 정윤호의 날을 즐겁게 기쁘게 보내길 기도합나디. 항상 보고싶고 그리운 당신이지만 오늘따라 유난히 보고싶고 그립습니다. 앞으로도 영원이라는 말로 함께했으면 좋겠습니다. 정윤호의 팬으로서 영원히 당신의 음악을 사랑할수 있는 팬이 되겠습니다. 당신을 가수로도 연예인으로도 당신을 많이 좋아하지만 인간대 인간으로서도 당신을 많이 졸아하고 존경합니다. 나는 정말 행복한 사람입니다. 이 세상에서 단 하나뿐인 정윤호의 음악을 사랑하는 팬이여서 저는 너무 행복합니다. 지치고 아픈 내 마음을 당신의 목소리로 당신의 노래로 치유해주셔서 고마워요. 아직 한국은 많이 추워요 감기걸리지 않게 몸 잘챙기고 다시한번 내 자부심 그리고 내 자존심 정윤호 생일 축하합니다. 오늘하루는 정윤호의 날이니 이 세상에서 제일 행복하고 즐겁게 기쁘게 보내길 기도합니다. 생일 축하해요.”
ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากจะเป็นคนกล่าวถ้อยความเหล่านั้นด้วยตัวเอง....
ปีที่ 22 ของคุณ... ยินดีกับความสำเร็จอีกขั้นที่คุณสามารถก้าวมาถึงได้..
วันนี้เป็นดั่งวันคล้ายวันเกิดของคุณ...ขอบคุณจริงๆที่มีคุณอยู่บนโลกใบนี้
มีความสุขมากๆนะ...มีความสุขกับความรักที่ผู้คนรอบกายมอบให้แก่คุณนะ...
รวมไปถึงความรักของฉันที่มีให้คุณเสมอมา..
ไม่ว่าใครที่คิดร้ายกับคุณ...ไม่ว่าใครจะผูกใจเจ็บอาฆาตคุณ
ขอให้คุณรู้ไว้ว่านั่นเป็นเพียงเครื่องกีดขวางความสำเร็จที่คุณต้องผ่านมันไปให้ได้
ขอบคุณที่คุณสร้างคำว่า “ให้อภัย” ทำให้โลกใบนี้ดูสวยงามยิ่งขึ้น
ขอบคุณที่สร้างความสุขให้ผู้คนมากมาย
ยินดีกับความสำเร็จและชื่อเสียงของคุณ...
ขอให้รักษามันให้คงอยู่กับคุณตลอดไป
พักผ่อนบ้างนะ....กินข้าวรึยัง??....อย่าซ้อมจนหักโหมนะ...
ทั้งคิดถึง .. และเป็นห่วง...
รักคุณเสมอ...สุขสันต์วันเกิดนะ...
영원히 함께해… We Belong Together…Forever With You… ----------------------------------
Only One Heart In This World (You`re My Miracle) My love Open my heart, inside big and small, you are there. I am showing it only to you. In my life that is so dark, your existence that is like the stars in the night sky gives me hope. When had it been when I became an adult, the world that never cut me slack caused by lies and failures, I threw away all future expectations. Like an angel you approached a guy like me deep into my soul.Freeing me from this sorcery.Cause you're my miracle If I have you the whole world changes into a white dream. Do you know? I cannot show you how much I love you, and I'm always sorry for that. Everyday I grow weary with life, there were times after having a serious fight.I would be afraid that you would leave me. (I won't let you go.) I, who always give you pain, You, who always gives me the prettiest smile.Because of you I can live for today.. A life that can last forever, disappears like the wind in one moment. People who change because of disappointment and pain, even if I leave.Wuh~ Just you(Just you) Just you in my world.If we were to live together, life's greatest billows would be nothing to be afraid of.Of all the many people in this world they way I have gotten to meet you."It's destiny." If the world gives permission for us to be happy no matter when. For you I will find that dream you have long ago forgotten. I promise I will be with you forever, together...
1月21日 네 곁에 숨쉴 수 있다면 - ถ้าฉันได้หายใจอยู่ข้างๆเธอ..
얼마나 흘렀니 행복했던 너와 함께한 시간들.. 널 보면 웃어야 하는데 환한 미소를 보여야 하는데 자꾸 네 생각에 눈물이 나 이젠 잊어야 하는데 기억 속에 지워야 하는데 이젠 널 떠나가 단 한번 만날 수 있다면 그대 날 바라볼 수 있다면 널 볼까봐 너무 두려워 내 맘이 더욱 슬퍼질까봐 나 널 두고 떠나야 하는데 네 곁에 숨쉴 수 있다면...
เพราะทั้งหมดที่กล่าวมานั้น.. มันคือ White Lies..
:: Credit to :: 시아준수
1月18日 ..영원히 함께해..,약속해요..พอถึงเวลาจะอัพจริงๆก็อัพไม่ออก
ทั้งๆที่เรื่องนั้นมันก็ถูกเตรียมมาดีอยู่ในหัวหมดแล้ว
แต่..
ทำไม่ลง
..
เราบอกไม่ได้ว่าที่เราทำอยู่ทุกวันนี้มันถูกมั้ย??
เรากล้าตัดสินใจเลือกเค้า
แต่ในขณะเดียวกัน
เราก็กล้าที่จะไม่พูดถึงเค้าเป็นสัปดาห์ๆได้
ทำไมถึงหนีออกไปไกลเค้าแบบนี้??
ไกลมากจนพอหยุดแล้วเดินย้อนกลับมาแทบไม่เจออะไร..
ไม่เจออะไรที่พอจะทำให้รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนได้
มันมีแต่ความผิดหวัง
และก็เสียใจ
เสียใจจริงๆแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง
ไม่รู้ว่าการที่วกกลับมาใส่ใจเค้าตอนนี้จะยังมีประโยชน์มั้ย? จะสายไปรึเปล่า?
ทำไมเราถึงเหลวไหลได้ขนาดนี้ล่ะ?
จริงๆแล้วดูเหมือนจะปกติมาก เพราะเหมือนกับมันอยู่ในใจตลอด
ไม่ต้องแสดงออกมาก็ได้
แต่มันอยู่ลึกเกินไปจนบางทีมันอาจจะเลือนหายไปแล้ว
บอกตรงๆว่า "รู้สึกเหมือนกับรักเค้ายังไม่มากพอ"
และนี่ก็เป็นการเขียน blog ถึงเค้าวันแรก ทั้งที่จริงเราควรจะจริงจังให้มากกว่านี้
ขอทำโทษตัวเองด้วยการ
*หันหลังให้แรงจูงใจอื่นๆที่ไม่ใช่เค้าทั้งปวง ตลอดระยะเวลา 2 สัปดาห์
*เป็นปกติได้ด้วยการยินดีมีความสุขกับเพื่อนๆ แต่จะไม่เอ่ยถึงเค้า
*แน่นอน ทำตัวไม่ดีกับเค้า ก็ต้องไม่ยุ่ง ไม่เข้าหาเค้า ตลอดระยะเวลา 2 สัปดาห์เหมือนกัน
อยากให้รู้ว่าสำนึกผิดและก็เสียใจจริงๆ...
แต่ 1 .. ไม่ต้องกังวลนะ
เราสัญญาเลยว่าจะทำเพื่อแก ถ้าแกไม่สามารถจะไปได้จริงๆ เราจะไปให้ เพื่อจุดประสงค์นั้นอย่างเดียว
ที่อัพไปทั้งหมดวันนี้สรุปคือ..ไม่อยากจะรู้สึกผิดไปมากกว่านี้แล้ว..
 ขอโทษ..แค่คำเดียวที่พอจะอธิบายเรื่องทั้งหมดได้
 รู้ตัวว่าผิด และก็เสียใจจริงๆ (ย้ำเป็นรอบที่สามแล้วนะT^T)
 ต่อแต่นี้จะทำดีและก็ใส่ใจให้มากเท่าที่จะมากได้
 ให้รู้ว่ายังคงมีค่าและอยู่ในสายตาของเราเสมอ
 แค่อยากให้หันมา...
 หรือเงยหน้าขึ้นมองคนที่พร้อมจะสำนึกผิด...คนนี้
 ไม่ขอให้มาให้อภัยตอนนี้ เดี๋ยวนี้...
 แต่ขอรอเวลาให้ยิ้มให้กันอีกครั้ง...เหมือนเดิม..
Always Love You,
We Belong Together..
사랑한다..
이젠..우리..함께해..
Together, Forever..
** 로-학 ** (Ro-hak)
-----------------------------------------
ปล. เอามาอีกครั้ง..คราวนี้..
มาดูกันให้จบๆด้วยนะ
แล้วช่วยขยายความทีว่ามันสื่อถึงอะไรบ้าง
ดูกี่ทีๆก็งง - -*
Love Won't Come MV - Jun-jin (SHINHWA) ---> http://www.youtube.com/watch?v=L03hVqAhLQs
อีกอันแถม ป๋ายังคงเล่นเหมือนเดิม...ถ้าดูไม่จบจะไม่รู้สึกเศร้าเลย บอกได้แค่นี้ ..
The Name MV feat. Linda (ผึ้ง^^)
เพลงนี้ป๋าจะหล่อไปไหน??
ปล.2 ไหนๆวันนี้พูดถึง 1 ผึ้ง ไปแล้ว...
แคท..ขอบคุณมากนะ
ขอบคุณที่ทำให้วันนี้เราไม่อัพสเปซเรื่องที่ยังเรียน 3D MAX ของอาจารย์วิชัย พริ้งมาดีไม่รู้เรื่อง
เพราะเรารู้เรื่องแล้ว
...........................
|
|||
傳送私人訊息
告訴朋友
新增至 Live.com
新增至您的朋友網路
註冊通知|
|
